گنجينه رويا ( ترجمه آيات بينات في حقيقة بعض المنامات ) ( فارسى ) — الصفحة ٣١٣

21 - مكاشفات

بسيار بلندى است . و بر روى قبرِ دو امام پارچهء سبزى است كه مانند آن نديده بودم . و حضرت حجّت عليه السلام را ديدم كه پشت به قبر و رو به در ايستاده است . من با صداى بلند مانند مدّاحان شروع كردم به خواندن زيارت جامعهء كبيره . و چون زيارت تمام شد امام عليه السلام فرمود : خوب زيارتى است .

عرضه داشتم : زيارت از جدّ شماست ، و اشاره به قبر نمودم ( يعنى قبر امام هادى عليه السلام ) .

فرمود : درست است ، داخل شو . و دَمِ در ايستادم .

فرمود : جلو بيا .

گفتم : مىترسم به سبب ترك ادب كافر شوم .

فرمود : اگر با اجازهء ما باشد مانعى ندارد . اندكى پيش رفتم و بدنم مىلرزيد .

امام عليه السلام فرمود : جلوتر ، جلوتر تا اين كه نزديك آن حضرت عليه السلام رسيدم .

فرمود : بنشين .

گفتم : مىترسم .

فرمود : نترس .

نشستم مانند برده‌اى در برابر مولاى خود .

فرمود : راحت باش و چهار زانوبنشين كه خسته‌اى ، با پاى پياده وبرهنه آمده‌اى .

در اين موقع به حال عادى برگشتم و در همان روز اسباب زيارت سامرّا برايم فراهم شد ، با اين‌كه مدتى بود كه راه بسته بود . و با پاى پياده و برهنه به زيارت رفتم همان‌گونه كه حضرت صاحب الأمر ( عج ) فرموده بود . و يك شب در حرم ماندم ومكرّر زيارت جامعه را خواندم . و در بين راه و در حرم مقدّس كرامات عجيب برايم ظاهر گرديد .

خلاصه اين‌كه بدون شك زيارت جامعه از امام هادى عليه السلام است ، به سبب تقرير