گنجينه رويا ( ترجمه آيات بينات في حقيقة بعض المنامات ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤١

11 - كيفر اسائه ادب به امام معصوم عليه السلام

عبداللَّه اجازهء ورود داد .

عبداللَّه با فغان و زارى داخل شد و به امام عليه السلام عرضه داشت : اى پسر برادر ! مرا ببخش ، خدا تو را ببخشد ، از من درگذر ، خدا از تو درگذرد .

امام عليه السلام به او فرمود : اى عمو ! خدا تو را بيامرزد ، خبر چيست ؟

عبداللَّه گفت : هنگامى كه شب به رختخوابم رفتم ، دو مرد سياه در نظرم ظاهر شده مرا محكم بستند ، پس يكى از آنان به ديگرى گفت : او را به طرف آتش ببر . مرا به سوى آتش مىبرد . در اين موقع از كنار رسول خدا صلى الله عليه و آله گذشتم ، به آن حضرت صلى الله عليه و آله عرضه داشتم : يا رسول‌اللَّه ! ديگر تكرار نمىكنم .

رسول خدا صلى الله عليه و آله به آن مرد دستور داد مرا رها كند . و من هنوز درد و ناراحتى آن بستن را در خود احساس مىكنم .

امام صادق عليه السلام به او فرمود : وصيت كن .

گفت : چه وصيت كنم ؟ مالى كه ندارم ، همانا مرا عايله‌اى است و قرضى .

امام عليه السلام فرمود : عيال تو جزء عيال من است و قرض تو بر عهدهء من .

راوى مىگويد : هنوز از مدينه بيرون نشده بوديم كه عبداللَّه وفات نمود و امام صادق عليه السلام عيال او را تكفّل كرد و قرضش را ادا نموده و دختر او را به پسر خود تزويج كرد . « 1 »

( 1 ) - الخرائج والجرائح : 2 / 619