گنجينه رويا ( ترجمه آيات بينات في حقيقة بعض المنامات ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٩
17 - نقّاد گردن دراز
را در مسجد رحبه جمع نمود تا از على عليه السلام بيزارى جسته او را سبّ كنند . و من هم در ميان آنان بودم و اين موضوع بر مردم بسيار گران مىآمد .
در آن حال اندكى چشمانم روى هم رفت ، ناگهان هيولايى وحشتناك ديدم كه گردنى دراز و مژه‌هايى پر و بلند داشت . به او گفتم : تو كيستى ؟ گفت : نقّاد گردن دراز .
گفتم : نقّاد چيست ؟
گفت : طاعون ( و با ) ، مرا فرستاده‌اند تا دمار از روزگار صاحب اين قصر كه پا از گليم خويش بيرون كشيده ، در آورم . من وحشتزده از خواب پريدم و به قوم خود كه آن‌جا بودند گفتم : آيا شما هم آنچه كه من ديدم ديديد ؟
دو نفر از آنان گفتند : ديديم با همين خصوصيّات ، بقيّه گفتند : نديديم .
ديرى نپاييد كه مردى از خانه زياد بيرون آمد و به مردم گفت : برگرديد كه امير از آمدن معذور است .
پرسيديم : چه خبر است ؟
گفت : السّاعه به بيمارى طاعون مبتلا گشته است . و هنوز جمعيت متفرق نشده بودند كه صداى شيون از خانه‌اش به گوش رسيد . و من اين اشعار بگفتم :
قد جشم الناس أمر ضاق ذرعهم * بحمله حين ناداهم إلى الرحبة
يدعو على ناصر الإسلام حين يرى * له على المشركين الطول و الغلبة
ما كان منتهيا عما أراد بنا * حتى تناوله النقاد ذو الرقبة
« بر مردم دشوار مىآمد اين كه او - زياد - آنان را براى سبّ كردن ياور اسلام به ( رحبه ) فرا خواند .
هنگامى كه پيروزى او - على عليه السلام - را بر مشركين بديد .
وازتصميم خودبازنگشت تا اين‌كه نقّادگردن دراز ( طاعون ) او را دربرگرفت » . « 1 »
( 1 ) - امالى طوسى : 620 / ح 1279