فلاح السائل ( سائل رستگار ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤

فصل ششم شرايط دعاكننده از نظر عقل

فصل ششم شرايط دعاكننده از نظر عقل

فصل ششم شرايط دعاكننده از نظر عقل

شرايطى كه سزاوار است دعاكننده دارا باشد عبارت است از :

اينكه بداند بنده‌اى است مملوك مالكى قدرتمند و مسلّط كه بر حال او آگاه است و بداند كه اين بنده به هيچ وجهى از آقاى خود بىنياز نيست و هيچ زمانى نيست كه به او محتاج نباشد . و بداند كه اين مالك گرانقدر در نهايت جلالت و مهابت و بلندمرتبگى است و اين بنده در پايين‌ترين درجات پستى و نقص است .

چه اينكه اصل او از خاك و گل و لجنى گنديده و آبى پست و بىمقدار است ، و اكنون حيات و وجودش ، سلامتش ، تدبير امورش و اسباب سعادت دنيا و آخرتش در اختيار خودش نيست . به اضافهء اينكه اين موجود پست ضعيف نكوهيده و بيمار با مولاى نيكوكار قدرتمند و مسلّطش كه از حال او آگاه است ، مخالفت كرده ، عظمت او را ناديده گرفته ، توجّه و نظر او را سبك شمرده ، در گفتار و كردار با او معارضه كرده و بر خلاف نظر او براى خود مصلحت‌انديشى كرده است .

پس واجب است كه بنده در حال دعا و مناجات مانند بندهء ذليلى باشد كه خيانت كرده و اكنون در مقابل مولاى خود ايستاده است . چنان سخن بگويد كه ذليلى با عزيز بزرگوارى سخن مىگويد ؛ بدان روش كه كوچك بىچيزى با مالك بزرگ بىنياز و بلندمرتبه‌اى سخن مىگويد ؛ بدان‌گونه كه ضعيفى با مولاى مخوف