آداب سفر در فرهنگ نيايش ( الأمان من أخطار الأسفار و الأزمان ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٨

فصل 8 : دعاى هنگام پوشيدن لباس

سپس لباسم را مىپوشم و در اين هنگام دعايى را مىخوانم كه قسمتى از آن منقول است :

الحمد للَّه الّذي رزقني من اللّباس من أتجمّل به في النّاس و أستر به عورتي و أؤدّي به فريضتي و أحفظ به مهجتي . اللّهمّ اجعلها ثياب بركة أسعى فيها لمرضاتك و أعمر فيها مساجد عباداتك ؛ برحمتك يا أرحم الرّاحمين .

سپاس خدايى را كه لباس را به من ارزانى داشت تا خود را با آن در ميان مردم بيارايم و شرمگاهم را بپوشانم و نمازم را به جا آورم و جان‌ام را نگه دارم ! پروردگارا ، آن را لباس پر بركتى گردان تا در آن ، جهت به دست آوردن خشنودىات كوشش كنم و در آن ، پرستشگاه‌هايت را آباد سازم ؛ به بخششت ، اى مهربان‌ترين بخشندگان . « 1 » هر گاه بخواهم عمامه بر سر نهم ، به پا مىايستم و آن را بر سر مىگذارم .

يك سر پارچه‌ى عمامه را از زير چانه گردانده به آن پيوند مىدهم و چنين مىگويم :

اللّهمّ توّجني تاج الايمان و سوّمني سيماء الكرامة و قلّدني قلادة السّعادة و شرّفني بما أنت أهله من الزّيادة .

پروردگارا ، مرا به تاج ايمان بياراى و به من چهره‌ى بزرگوارانه

( 1 ) الآداب الدّينيّة للخزانة المعينيّة : 3 .