آداب سفر در فرهنگ نيايش ( الأمان من أخطار الأسفار و الأزمان ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠١
فصل 22 : دعايى كه هنگام نمودار شدن ملعونه « 1 » در چشم چارپا مىخوانند و به چشم و صورت حيوان دست مىكشند يا آن را مىنويسند و نوشته را با نيّت خالص به پشت حيوان مىكشند
به نام خداوند بخشاينده‌ى مهربان ؛ به نام خداى شفا بخش ؛ به نام خداى بىنيازكننده ؛ به نام خداى عافيت ده ؛ به نام خدايى كه با هم راه بودن اسم او چيزى ، نه در زمين و نه در آسمان ، زيان نمىرساند و او شنوا و داناست . ( فرو مىفرستيم از قرآن آن چه را كه درمان و رحمت براى مؤمنان است . ) چشم بسته شده و سنگ خشك و آب يخ بسته و تير شهاب ، از چشمى تا به چشم ديگر ، را برگردان و چشم را به چشم برگردان .
پس جبرئيل و ميكائيل عليهما السّلام گفتند : به كجا مىروى اى بد چشم ؟
گفت : به يوغ گاو نر و به شتر قطار شده و در بيخ گوش اسب مىروم . به او گفتند : تو را به نود و نه اسم اعظم بستيم كه نتوانى به يوغ گاو نر و قطار شتر و بيخ گوش اسب به روى . خداوند چنين درد را از چشم دور مىگرداند ، بدون آن كه جز نيروى خداوند والامرتبه‌ى بزرگ ، از كس ديگرى جنبش و حركتى باشد . به نام خدا ؛ درود و سلام از پروردگارى كه جز او خدايى نيست ؛ سلام امان دهنده‌ى نگهبان گران مايه‌ى توانمند بزرگ منش . خدا منزّه است از آن چه كه شرك مىورزند . « 1 »
( 1 ) بحار 95 : 42 .