آداب سفر در فرهنگ نيايش ( الأمان من أخطار الأسفار و الأزمان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٤

فصل 1 : گفتار و تدبير نيك در بين راه

شايسته است مسافر وقت فرود آمدن سبحان اللَّه و وقت بر نشستن اللَّه اكبر بگويد ؛ چنان كه شيخ صدوق از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود :

« پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلم در هنگام مسافرت ، زمان پياده شدن

سبحان اللَّه

و وقت سوار شدن

اللَّه اكبر

مىگفت . » « 1 » همچنين پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلم فرموده است :

« سوگند به آن كه جان أبو القاسم به دست اوست ، هيچ يك از شما بر بلندى كه مىرسد ،

لا إله إلّا اللَّه و اللَّه اكبر

نمىگويد ؛ مگر اين كه هر چه در پشت سر اوست ، با تهليل او ، تهليل و هر چه در پيش روى اوست ، با تكبيرش ، تكبير مىگويند تا به پايين برسد . » « 2 » در خصوص لفظ اللَّه اكبر روايت شده است : « هر گاه بر جاى بلندى از زمين يا تپّه يا بالاى پلى قرار گرفتى ، بگو :

اللَّه أكبر ، اللَّه أكبر ، اللَّه أكبر ، لا إله إلّا اللَّه و اللَّه أكبر ، و الحمد للَّه ربّ العالمين ، اللّهمّ لك الشّرف على كلّ شرف

سپس بگو :

خرجت بحول اللَّه و قوّته ، به غير حول منّي و لا قوّة ، لكن بحول اللَّه و قوّته ، برئت إليك يا ربّ من الحول و القوّة . اللّهمّ إنّي أسألك بركة سفري هذا و بركة أهله . اللّهمّ إنّي أسألك من فضلك الواسع رزقا حلالا طيّبا تسوقه إليّ و أنا خافض في عافية بقوّتك و قدرتك . اللّهمّ سرت في سفرى هذا بلا ثقة منّي لغيرك و لا رجاء لسواك ، فارزقنى في ذلك شكرك و عافيتك و وفّقني لطاعتك و عبادتك حتّى ترضى و بعد الرّضا .

به توان و نيروى الهى بيرون شدم ؛ بىآنكه در خود توان و

( 1 ) . همان . ( 2 ) . همان .