ادب حضور ( فلاح السائل ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٦

10 - تشهّد و گواهى دادن به يگانگى خداوند - جلّ جلاله -

ترجيح داده ، مىفرمايد :

اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ . « 1 » - هوا و هوس خود را معبود خويش قرار داده است .

و نيز در تفسير فرمايش خداوند - جلّ جلاله - كه مىفرمايد :

اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ . « 2 » - آنان به جاى خدا ، دانشمندان و ترسايان خود را به عنوان پروردگاران خويش برگرفتند .

روايت شده كه : « آنان براى احبار و رهبان و دانشمندان و ترسايان خويش روزه نگرفته و نماز نخواندند ، و ليكن در معصيت خداوند از آنان اطاعت نمودند . » و لذا حكم كسى را پيدا كردند كه آنها را به خدايى گرفتند .

بنا بر اين ، مبادا با مقدّم داشتن هوا و هوس خويش و دنيا و يا چيز ديگر غير او سبحانه بر او ، به او - جلّ جلاله - شرك و يا كفر بورزى ، و در نتيجه مستحقّ هلاكت گردى . در روايتى از امام صادق عليه السّلام از معناى صدق و راستى پرسيدند ، حضرت ( به اين مضمون ) فرمود : « صدق آن است كه چيز ديگرى را بر خداوند بر نگزينى ، چرا خداوند متعال مىفرمايد :

هُوَ اجْتَباكُمْ . « 3 » - او شما را برگزيد .

پس وقتى او تو را برگزيده ، تو نيز او را برگزين ، و هوا و هوس خويش و يا دنيا را بر او مقدّم مدار . » و نيز در روايت آمده كه امام صادق عليه السّلام فرمود : « هر كس كلمهء

لا إله إلّا اللَّه

را با اخلاص بگويد ، داخل بهشت مىگردد ، و اخلاص آن اين است كه اين كلمه او را از آنچه خداوند - عزّ و جلّ - حرام نموده ، باز دارد . »

( 1 ) جاثيه ( 45 ) : 23 ، و فرقان ( 25 ) : 43 . ( 2 ) توبه ( 9 ) : 31 . ( 3 ) حجّ ( 22 ) : 78 .