ادب حضور ( فلاح السائل ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١١

فرق محبّت و خشنودى خداوند با ثواب و عقاب او

« غضب و خشنودى خداوند - جلّ جلاله - اشاره است به غضب و خشنودى اوليا و خاصّان درگاه الهى . » و اين در نزد عارفان صحيح است ، زيرا خواصّ درگاه الهى - جلّ جلاله - خشمگين و خشنود نمىگردند مگر بعد از غضب و خشنودى خداوند ، چرا كه ايشان عليهم السّلام تابع خداوند - جلّ جلاله - هستند ، و هرگز در گفتار از او پيشى نمىگيرند ، و تنها به فرمان او عمل مىنمايند .

1 - و آنگهى عقلهاى سالم وجدانا و عيانا درك مىكنند كه معناى واژهء « حبّ » و « رضا » ، غير از معناى لفظ « ثواب » ، و همچنين معناى « غضب » غير از معناى « عقاب » است ، خواه در بارهء بندگان ، يا نسبت به ربّ الارباب .

و اين مطلب را فرمايش خداوند - جلّ جلاله - نيز به ما مىآموزد ، آنجا كه مىفرمايد :

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ ، وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ . « 1 » - براستى كه خداوند بسيار توبه‌كنندگان و پاكيزگى پذيران را دوست مىدارد .

و نيز خداوند - جلّ جلاله - مىفرمايد :

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ . « 2 » - همانا خداوند كسانى را كه در راه او با حالت صف كشيده مىجنگند به گونه‌اى كه گويى بنيان سربين هستند ، دوست مىدارد .

و همچنين خداوند - جلّ جلاله - در بارهء گروهى كه حقيقتا و يقينا خداوند را مىشناسند ، مىفرمايد :

يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ . « 3 » - خداوند آنان را دوست مىدارد ، و ايشان نيز خدا را دوست مىدارند .

و نسبت به خشم و غضب خود - جلّ جلاله - مىفرمايد :

( 1 ) بقره ( 2 ) : 222 . ( 2 ) صفّ ( 61 ) : 4 . ( 3 ) مائده ( 5 ) : 54 .