منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٨٦

آخوند

ايا عروس خطابخش جرم‌پوش بگو * كه كى وظيفهء ما را قرار خواهى داد

به وقت غلّه مرا گفته‌اى كه باز دهم * سرم فداى درت ، چند بار خواهى داد

القصّه آصفى استاد نيكوست . اين چند شعر از ديوان اوست :

به كعبه رفتم و شوق درت فزود آنجا * به گريه آمدم و جاى گريه بود آنجا

*

دل كه طومار وفا بود من محزون را * پاره كردند ندانسته بتان مضمون را

*

بىوفايى شيوهء محبوب مىدانيم ما * نيست خوبان را وفايى خوب مىدانيم ما

*

كاسهء سر شد قدح از گردش دوران مرا * دارد اين دور خراب‌آباد سرگردان مرا

*

بريخت لاى مى و محتسب ز دير گذشت * رسيده بود بلايى ولى به خير گذشت

*

تو هم در آينه حيران حسن خويشتنى * زمانه‌اى است كه هركس به خود گرفتار است

*

چندان مىاش دهيد كه بىهوشى آورد * شايد كه ياد ما به فراموشى آورد

*

بتان كه نسبت رخسار خود به ماه كنند * ز شرم روى تو در يكدگر نگاه كنند

*

تا برافروخته‌اى ز آتش مىروى سفيد * شمع پيرانه سر آتش زده در موى سفيد

*

پير ما سوى مى سرخ به ابروى سفيد * در شفق ديد مه عيد و اشارت‌ها كرد

صاحب مجمع النّفايس گفته [ و ] نوشته كه در اين زمين غزلى گفته پيش خود تازه مىدانستم لكن ابتذال خانه‌خراب‌كن اكثر ما را پيش خود شرمنده دارد و هى هذا :

هست مضمون فنا روشنم از موى سفيد * بيت حك كرده بود در نظر ابروى سفيد

آخوند

آخوند

مير آخوند مورّخ دانشمند معاصر سلطان حسين بايقراست . وى راست :

هركه دست از آب حيوان شست خضر وقت اوست * هركه از ظلمات نفس آمد برون اسكندر است