منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٧٣١

يونس ابهرى

من در خيال او ز سخن بسته لب فرو * ناصح در اين خيال كه گوشم به پند اوست

*

بر ما ستم از بخت بدِ ماست يمينى * كس از دگرى شكوه چرا داشته باشد

يمينى گرجى

يمينى گرجى

از غلامان شاه طهماسب ماضى است . منه :

دستى كه عنان خويش گيرد * امروز در آستين كس نيست

يوسف جويبارى

يوسف جويبارى

يوسف خواجه از خواجه‌زادگان جويبار كه محلّه‌اى است از بخارا ، « 1 » اين شعرش پسند خاطر ميرزا صائب شد :

جهان بگشتم و يارى نيافتم كه در او * به تازه‌رويى زخم و به دلنشينى داغ

يقينى مشهدى

يقينى مشهدى

در عصر جهانگير پادشاه بود . منه :

در كهن خانهء دنيا به فراغت منشين * گوش بر حلقهء در باش كه آوازى هست

يحيى سبزارى

يحيى سبزارى

به سين مهمله و باى موحده و زاى معجمه و الف ساكن و راى مهمله ، قريه‌اى است از قراى عراق و او در مكّهء معظّمه پانزده سال اقامت كرد . در سنهء 1051 فوت شد . منه :

به دل شكستم از آن يار گريه كاين گلگون * عنان گشاده و افلاك تنگ مىدانست

يونس ابهرى

يونس ابهرى

مير يونس ابهرى ، در همان عصر بود . « 2 » منه :


* صيدش تپان نه بهر خلاصى ز بند اوست * مىرقصد از نشاط كه صيد كمند اوست ( 1 ) . روز روشن 952 : نبيرهء خواجه محمّد پارسا بود . از اوست : دست چون از همه درماند پى كار شديم * پاى در گل چو فرو رفت به رفتار شديم از همه دل چو بريديم به او پيوستيم * چون شديم از همه آزاد گرفتار شديم ( 2 ) . روز روشن 972 : در عهد نور الدّين محمّد جهانگير پادشاه وارد شهر دهلى شده و به عزّت و ثروت رسيد . بعد زمانى عود به