منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٧٠٨

واقف

*

ز لعل او نويد دلنوازى مىدهم دل را * مگر خامش شود ، از گريه بازى مىدهم دل را

*

خيال آن گل رعنا شكفته كرد مرا * هواى عالم بالا شكفته كرد [ مرا ]

چو گلبنى كه صبا را بر او گذر افتد * پيام دوست ز صد جا شكفته كرد مرا

نگشت وا گره من ز ناخن مه عيد * ز ابروى تو يك ايما شكفته كرد مرا

رهين عشق بيابانى خودم واقف * ز شهر برد به صحرا ، شكفته كرد مرا

*

مرا بهانهء آن شوخ كرده خانه خراب * خدا كند كه شود خانهء بهانه خراب

ز محرمان تو بر من چه‌ها نمىگذرد * ز رشك آينه آبم ز دست شانه خراب

اگرچه در قفس افتاده‌ام ولى صد شكر * چو ديگران [ نيم از شوق ] « 1 » آب و دانه خراب

*

چه دارى اى فلك « 2 » امّيد سامان * سر خورشيد آنجا بىكلاه است

*

صبا كجاست كه زان‌رو نقاب بردارد * شود كه طالع ما سر ز خواب بردارد ؟

نمىكنند عزيزان به خوارىام رحمى * مگر ز خاك مرا بوتراب بردارد

*

تو را آخر به روز ما نشانيد * الهى خانهء آيينه آباد

*

بود در حلقهء اهل قناعت نامور آن‌كس * كه او را خانه بر اندازهء تن چون نگين باشد

*

در اين عهد از كس كه دارد اميد * كه دل‌ها سيه گشت و خون‌ها سپيد

*

قطع نظر نموده از لطف گاه‌گاهش * روزى كه شد تغافل داروغهء نگاهش

*

هر غنچه بشكفت الّا دل من * اى وا دل من ، اى وا دل من

از ربط الفت دارد تپيدن * آنجا دل او ، اينجا دل من

شعر ثانى به نام شاه ملول شنيده بودم . شيخ موصوف تمام غزل از ديوان خود نوشته پيش فقير آورد . ايضا از اوست :


( 1 ) . از افاضات استاد محمّد قهرمان افزوده شد . ( 2 ) . متن : اى ز فلك . تصحيح شد .