منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٦٧٩

نعمت

در زمين عشق هرگز دانه‌اى ضايع نشد * لالهء باغ جنون خواهد شدن داغ سرم « 1 »

نورس دماوندى

نورس دماوندى

محمّد حسين نورس تخلّص دماوندى است و در صفاهان مىماند . « 2 » منه :

تا به لب بحر سرشكم اخگر « 3 » تبخاله داشت * حلقهء گرداب رقص شعلهء جوّاله داشت

ناجى مازندرانى

ناجى مازندرانى

آقا حسين ناجى تخلّص برادر محمّد اسماعيل غافل مازندرانى است و خان آرزو به او ربط آشنايانه داشت . منه :

خوش باش به ناكامى و مقصد مطلب * بگذار طلب ، دولت سرمد مطلب

از صورت اين لفظ به معنى پى بر * يعنى مطلب هرآنچه باشد مطلب

نعمت

نعمت

نعمت اللّه نعمت تخلّص ، مرد خوش‌خلق و قراول‌بيگى عهد فردوس آرامگاه و قدوهء سلسلهء روح اللّه خانيه بود . « 4 » خوبگوست . از اوست :

به هيچ‌وجه مكدّر نمىشود دل ما * ز آب و آينه گويا سرشته شد گل ما


ز آب بحر صدف شد به قطره‌اى قانع * چه سود عشرت عالم به تنگ مشرب‌ها * ماييم نخل ايمن ، با ما شرر نباشد * جز لمعهء تجلّى ، چيز دگر نباشد تخم اميدوارى ماند به خاك حسرت * سيراب اين بيابان جز چشم تر نباشد دارم به دور عشقت لب خشك و ديده پرآب * سلطان وقت خويشم ، گو بحر و بر نباشد ( 1 ) . بيت مطلع و بيتى ديگر از اين غزل ، از نصرآبادى : مىرود خونابهء دل بس كه از چشم ترم * مىتوان خمخانه‌ها اندوختن از بسترم پهلوى چرب است آماج خدنگ حادثات * جوشن امن است از آفات جسم لاغرم ابيات ديگر او ، از دهخدا : زهى ز روى تو روشن چراغ كوكب‌ها * سياه‌روزى زلف تو رونق شب‌ها ز آب بحر صدف شد به قطره‌اى قانع * چه سود عشرت عالم به تنگ مشرب‌ها * دارم به دور عشقت لب خشك و ديده پرآب * سلطان وقت خويشم ، گو بحر و بر نباشد ( 2 ) . نصرآبادى 407 : در اوان شباب به اصفهان آمده . محمّد زمان خان به التماس صايبا او را ملازم كرد . از اوست : تا به وصف خط مشكينش رقم‌پرور شود * چون سر زلفش قلم فوّارهء عنبر شود جلوه‌اش در چشم عارف مىزند موج ظهور * ماه من پنهان اگر چون آب در گوهر شود دهخدا : از شاعران و خوش‌نويسان قرن يازدهم و از معاصران صائب است . از اوست : زدى ، بستى ، شكستى ، سوختى ، آزردى ، افكندى * جوابت چيست فرداى قيامت دادخواهان را ؟ ( 3 ) . نصرآبادى : اختر . ( 4 ) . دهخدا : سيّد نعمت اللّه خان ، از خاندان ميرميران و از احفاد سلالهء صفويه و از شاعران صاحب منصب هندوستان است .