منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٦٧٨

نجيباى گلنارى

حباب نيست كه در جام باده جلوه‌گر است * به مهر ساقى كوثر رسيد « 1 » ساغر ما

نقّاش كاشانى

نقّاش كاشانى

محمّد طاهر نقّاش تخلّص كاشانى است . « 2 » منه :

خلق نكو به خود درِ جنّت گشادن است * تعظيم خلق كاسه به همسايه دادن است

نايب همدانى

نايب همدانى

ميرزا نايب از سادات همدان است . در همان عصر بر روى كار بود . منه :

گريهء بىاختيارم مىبرد از خويشتن * هست در راه محبّت اشك من گلگون من « 3 »

نادر

نادر

كلب على نادر تخلّص زرگر و نقّاش‌پيشه بود . « 4 » منه :

آنى كه صفات توست رحمان و رحيم * يك نام تو قهّار و دگر نام كريم

دانم به يقين كه لطف بيش از قهر است * زيرا كه نعيم هشت و هفت است جحيم

نجيباى گلنارى

نجيباى گلنارى

ولد حاجى محمّد امين است و گلنار محلّه‌اى است از صفاهان . « 5 » منه :


از اوست : توان از سينه صافى شد هم‌آغوش سيه‌چشمان * شكر چون صاف شد پيراهن بادام مىگيرد دهخدا : رضا شيرازى متخلّص به نكهت ، از شاعران قرن دوازدهم است . او راست : تا تو در آينه ديدى به منت لطف نماند * اين ستم كاش كه بر جان سكندر مىشد ( 1 ) . نصرآبادى : رسيده . بيت مطلع اين غزل از نصرآبادى : هزار حيف كه آن سرو نازپرور ما * گذشت عمر و نيفكند سايه بر سر ما ( 2 ) . دهخدا : از شاعران قرن يازدهم است كه در كاشان به نقش‌بندى اشتغال داشت . از اوست : سررشتهء وجود و عدم بستهء من است * من در ميانه همچو گره هيچ‌كاره‌ام ( 3 ) . بيتى ديگر ، از دهخدا : آبى از جوى مروّت هيچ‌كس ما را نداد * خضر اين سرچشمه پندارى ز دنيا رفته است ( 4 ) . روز روشن 789 : نادرا ، كلب على بيگ ، در نگارستان سخن او را يزدى و در آفتاب عالمتاب اصفهانى نوشته . دهخدا : كلب على نادر تبريزى ، از شاعران عهد صفويه است . از اوست : هشدار كه زين جهان دون بايد رفت * چون آمده‌اى ببين كه چون بايد رفت آخر به تپانچهء مغنّىّ اجل * زين دايره چون صدا برون بايد رفت * آنى كه مسيحات ز بيماران است * صد يوسف مصرت ز خريداران است در دست تو خاتمى كه جبريل آورد * انگشتر زنهار گنهكاران است ( 5 ) . نصرآبادى 424 : نجيباى لنجانى اصفهانى ، ولد حاجى امين كليشادى كه محلى است از لنجان اصفهان . از اوست : زهى ز روى تو روشن چراغ كوكب‌ها * سياه‌روزى زلف تو رونق شب‌ها