منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٦٧٤

نحيف

غبار خاطر او گشته‌ام از ناتوانىها * گر اندك قوّتى مىداشتم مىرفتم از يادش

نجف قلى خان

نجف قلى خان

از امراى عهد شاه عبّاس ماضى و ثانى بود . « 1 » منه :

عكس رخسار تو گلرنگ كند آينه را * از ملاحت نمك سنگ كند آينه را « 2 »

نظمى بهبهانى

نظمى بهبهانى

محمّد ميرك نظمى تخلّص بهبهانى است . « 3 » منه :

هر صفحهء رخسار تو سردفتر ناز « 4 » است * هر مصرع ابروى تو سرمشق نياز « 5 » است « 6 »

نحيف

نحيف

نحيف تخلّص ، شخصى خوبگوست . « 7 » از اوست :

تپد به سينهء محزون كلفت خاطر * به روى خاك چو ماهى ز اضطراب سخن

( 1 ) . نصرآبادى 26 : ولد ارشد على بيگ زنگنه ، در زمان شاه عبّاس ثانى ميرآخورباشى بود . مدّتى فرمانرواى مرو و سپس حاكم قندهار بود . از اوست : اى دل ، از راه فنا چند مكدّر گردى * بيش از اين نيست ، رهى كآمده‌اى برگردى * باوجود قهر او امّيدوارى كار ماست * حلقهء فتراك او انگشتر زنهار ماست ( 2 ) . ابيات ديگر ، از دهخدا : نيست دمى خالى از خشم و غضب چرخ پير * شب ز كواكب پلنگ ، روز ز خورشيد شير * نقش نگه درست ز خطّش نشسته است * اين سرمه موميايى چشم شكسته است ( 3 ) . نصرآبادى 287 : كمال صلاح و درويشى داشت . مدّتى در اصفهان بوده سپس به شيراز رفت و در آنجا ساكن شد . ( 4 ) . نصرآبادى : نازى . ( 5 ) . نصرآبادى : نيازى . ( 6 ) . بيت بعد ، از نصرآبادى : گر حسن و حيا مانع نظّاره نباشد * در چشم هوس هر مژه‌اى دست‌درازى است و نيز از اوست : از اشارت‌هاى ابروى تو غافل نيستم * مصرع مهر و وفا را حرف باطل نيستم در هلاكم آسمان منّت‌كش بيداد كرد * يك كف خون شرمسار تيغ قاتل نيستم ( 7 ) . در دهخدا به نقل از صبح گلشن ، از دو شاعر با تخلّص نحيف ياد شده ، يكى رازى چنى لال لكهنويى ، از پارسىگويان هند است كه نزد ميرزا فاخر مكين ، شاعرى آموخته و اين بيت از اوست : وفا با بىوفا كردم ، چه كردم * غلط كردم ، خطا كردم ، چه كردم و ديگرى ، نوروز على بيگ شاملو است كه اين ابيات از اوست : فتادگان به فلك سر فرو نمىآرند * زمين به گرد سر آسمان نمىگردد * عشقِ زياد مايهء اندوه مىشود * ترياق كار زهر كند چون فزون خورى