منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٦١٥

مونس

مرا كه صحبت يوسف ملال چاه دهد * ز اختلاط عزيزان خدا پناه دهد

مفلسى مشهدى

مفلسى مشهدى

ملّا مفلسى مشهدى ، مرد آزادمزاج بود . « 1 » خوبگوست . از اوست :

اى ورق رخ تو را ميم يكىّ و لام دو * از « 2 » رخ و زلف تو مرا صبح يكىّ و شام دو

گه سگ خويش خوانىام ، گاه گداى مفلسى * دولت خواجگى ببين « 3 » بنده يكىّ و نام دو

ملولى

ملولى

ملك محمّد ملولى تخلّص داشت . منه :

زان‌رو به گلو گريه گره كرد نفس را * تا درد دل خويش نگويم همه كس را

ملالى

ملالى

مير خرد ملالى تخلّص داشت . « 4 » منه :

چون در آخر واقف عهد و قرار من شوى * ترسم از بدعهدى خود شرمسار من شوى

ملك محمود

ملك محمود

ابن ملكشاه ، در عهد جهانگير پادشاه بود . منه :

اى شاه نه تخت ، نه نگين مىماند * آخر به تو يك دو گز زمين مىماند

صندوق خود و كاسهء درويشان را * خالى كن و پر كن كه همين مىماند

مونس

مونس

مونس تخلّص شخصى است . منه :

( 1 ) . مجالس النّفايس 29 : به جنون مبتلا شد . مزارش در مشهد در لنگر خواجه خضر است . از اوست : خلق گويد مفلسى ديوانه شد * لا جرم ديوانگى از مفلسى است ( 2 ) . مجالس النّفايس : وز . ( 3 ) . مجالس النّفايس : خواجگى نگر . و دو بيت ديگر اين غزل ، از مجالس النّفايس : چشم مرا به راه تو خون جگر فرو گرفت * ديدهء من بيا ببين باده يكىّ و جام دو در ره عشق آن دو لب پاى دلم زد آبله * هست در اين سفر مرا گام يكىّ و كام دو گفت كه بوسه از لبم ، نسيه و نقد چون برى ؟ * گفتم اگر كرم كنى ، نقد يكىّ و وام دو ( 4 ) . دهخدا : مير خرد شيرازى ، برادر مير كلان سبزوارى ، شاعرى است كه اصل وى از سادات بخارا است ، امّا در سبزوار متولّد گرديد . از اوست : ز نالهء تو ملالى ، درون من خون شد * دگر براى خدا اين ترانه ساز مكن * چنان خو كرده‌ام شب‌هاى هجران با خيال او * كه در خاطر نيايد ذوق ايّام وصال او