منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٦

مرشدى

مثنوى و مدح و قدح ، صاحب قدرت و يگانه . « 1 » مثنوى حسن و عشق از او مشهور و اين اشعار از كلّياتش مسطور شد :

تا ز غم چاك زدم جيب شكيبايى را * عشق بنمود به من كوچهء رسوايى را

*

به كويت مىشدم در پاى من خارى شكست آنجا * به حمد اللّه كه تقريبى شد از بهر نشست آنجا

*

با چين دو ابرو مفريب « 2 » اهل هوس را * باشد خطر از طاق شكسته همه كس را

*

در غمت رشتهء عمرى كه به كف بود مرا * صرف در دوختن چاك گريبان شده است

*

گر كشتنم مراد تو اى سروقامت است * امروز كش كه وعدهء فردا قيامت است

*

عاشق شدم ، اسير شدم ، مبتلا شدم * تا آرزوى روى تو كردم چه‌ها شدم

از مثنوى حسن و عشق اوست :

اى به نام تو هرچه هستى يافت * وى ز جام تو هرچه مستى يافت

عقل در سايهء لواى تو پست * عشق از بادهء ولاى تو مست

معين الدّين بليانى

معين الدّين بليانى

شيخ معين الدّين بليانى نسبش به شيخ بو على دقّاق مىرسد . در هندوستان آمده . در سنهء 979 در دكن فوت [ شد ] . « 3 » منه :

دام صيّاد به خود باز معين مىبالد * تازه صيديش همانا به كمند افتاده است

مرشدى

مرشدى

ملّا مرشدى برادر ملّا سپهرى در همان عصر بود . « 4 » منه :

( 1 ) . روز روشن 740 : اصلش از مرو و مولدش بخارا ، به عهد اكبرى در هندوستان آمده و به هجو خيلى مايل بود . بعضى اين مشفقى و مشفقى كاشى را كه در نگارستان جداگانه مذكور است يكى دانسته‌اند . ( 2 ) . متن : مضرت . تصحيح قياسى . ( 3 ) . ريحانة الادب 5 / 349 : معين الدّين دقّاقى ، پسر تقى اوحدى ، از شعراى عهد شاه طهماسب صفوى مىباشد كه به معين تخلّص نموده . ( 4 ) . رياض العارفين 213 : مرشدى زواره‌اى ، اسمش مولانا محمّد ، اصلش از قصبهء زواره و آن از مضافات اردستان از بلوكات