منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٤

مقبول قمى

كجاست قابل داغ غمت دل همه كس * گلى است اين‌كه نمىرويد از گل همه‌كس

مشرقى هروى

معاصر امير عليشير بود . منه :

گوهر اشك نثار ره يارى كردم * شادم از عاشقى خويش كه كارى كردم

سام ميرزا اين شعر را به تفاوت قدرى به نام خود نوشته .

مسعود

مسعود تخلّص شخصى است . خان آرزو نوشته كه احوالش جايى به نظر نيامده امّا گمان دارم كه معاصر سيفى عروضى است . القصّه او ديوانى مختصر دارد . خوبگوست . از اوست :

چه پرسى از دل بد روز و حال ابتر ما * ز خاك پاى تو دوريم ، خاك بر سر ما

به رخ او كه شمع از نور است * نسبت ماه پاره‌اى دور است

مىبرد دل كمان آن ابرو * از من خسته چون كنم زور است

كشم نشان سر مو از آن دهان ندهد * چنان به تنگم از اين غم كه كس نشان ندهد

خدنگش مىگذشت از دل ، دلم بگرفت پيكانش * چو مهمانى كه ناراضى رود ، گيرند دامانش

شعر مذكور مختلف فيه است .

رهى در ديده كرد آن ترك شيرافكن ، رهى در دل * كه تير خود گهى در ديده‌ام جويد ، گهى در دل

دو ماه دلفروز است آن دو رخ كز روى دلدارى * مهى در ديدهء من مىكند منزل ، مهى در دل

نخواهم دلت برد گفتىّ و خواهى * تو را شيوه اين است خواهى نخواهى