منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٥٦٥

لطفى تبريزى

به صد خون جگر پرورده‌ام اين دل كه دشمن شد * چه سازم ، چون كنم با دشمنى كز خانه مىخيزد ؟ « 1 »

لطيفى جونپورى « 2 »

مثنويى « 3 » در تتبّع حديقه گفته . خوشگوست . از اوست :

ابروان و مژه و چشم سياهش نگريد * مىبرد دل ز نگاهى ، به نگاهش نگريد « 4 »

لامع

قليچ خان از امراى اكبر پادشاه است . در ابتدا الفتى تخلّص مىكرد ، آخر لامع قرار داد . « 5 » منه :

نيست در دل غنچهء پيكان آن قاتل مرا * بىلبش خونى كه خوردم شد گره در دل مرا

لاغرى

ماوراى قاضى لاغرى است . منه :

اشك كه از چشم ترم ريخته * هست به خون جگر آميخته « 6 »

لقايى لاهيجى

در عصر شاه عبّاس ثانى بود . منه :

آتش حسن تو را نازم كه زان چون خوشه‌چين * بوستان گل برد و محفل شمع و گردون آفتاب

لوايى

طالب علمى در هرى بود . منه :

دل به زنجير سر زلف نگارى مايل است * بايد اين ديوانه را زنجير ، ورنه مشكل است

لطفى تبريزى

لطفى بن عرفى كمانگر تبريزى است . در هندوستان آمده از حضور جهانگير پادشاه به خطاب

( 1 ) . بيت مطلع از روز روشن : مگر در عشق تأثير فسون و افسانه مىخيزد * كه شب با هركه بنشينم سحر ديوانه مىخيزد ( 2 ) . متن : خوانپورى . از دهخدا تصحيح شد . ( 3 ) . دهخدا : مثنويى با نام منازل به تقليد حديقة الحقيقه گفته . ( 4 ) . بيت ديگر ، از دهخدا : عشق آتش به دل زار لطيفى زد و سوخت * طرز جان سوختن و شعلهء آهش نگريد ( 5 ) . دهخدا : قليچ خان الفتى جان قربانى ، از شاعران قرن يازدهم هجرى و متولّد سال 1014 بود . ( 6 ) . بيت بعد ، از دهخدا : ده به ده و شهربه‌شهر از غمت * لاغرى دلشده بگريخته