منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٧

غنيمت لاهورى

كفا به شرفا . هذا من ديوانه :

خرق عادت كى به كار آيد دل افسرده را * گر رود بر آب نتوان معتقد شد مرده را

*

چشم فلك كه مىپرد از شوق ابرويت * بر ديده مىنهد پر كاه هلال را

*

رفتيم سوى يار و نديديم روى يار * مانند رهروى كه رود رو به آفتاب

*

آب بود معنى روشن غنى * خوب اگر بسته شود گوهر است

*

كند بر هر قدم فرياد خلخال * كه حسن گلرخان پا در ركاب است

*

برنداريم ز اشعار كسى مضمون را * طبع نازك سخن كس نتواند برداشت

*

عاقبت مو به ميانش نتوانست رسيد * زلف از شرم ز راه كمرش برگرديد

*

برداشت چو بلبل آشيان را * گل گفت كه خس كم و جهان پاك

*

جان به لب از ضعف نتواند رسيد * ما به زور ناتوانى زنده‌ايم

*

چه نسبت نغمه را با روى نيكو * شنيده كى بود مانند ديده

غنيمت لاهورى

غنيمت لاهورى

محمّد اكرم غنيمت تخلّص ، متوطّن قصبهء كنجاوه مضاف صوبهء لاهور است . در اواسط عهد عالمگيرى در ملك پنجاب كوس لمن الملكى در ميدان شاعرى مىزد . على الخصوص از جهت مثنوى قصّهء شاهد و عزيز كه آوازهء اشعار شوق‌انگيزش در گنبد گردون پيچيده و به اكناف عالم رسيده . القصّه او شاگرد مير محمّد زمان راسخ تخلّص و صاحب ديوان است « 1 » و اين اشعار از جملهء آن :

نگردد قطع هرگز جادهء عشق از دويدن‌ها * كه مىبالد به خود اين راه چون تاك از بريدن‌ها

*

نظر به روى كه شد آشنا كه مىگردد * به گرد خويش چو گرداب ديدهء تر ما

*

( 1 ) . دهخدا : محمّد اكرم ملتانى ، عموى محمّد صداقت بود به سال 1100 درگذشت . او راست مثنوى نيرنگ عشق يا مثنوى غنيمت .