منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٤

صافى كازرونى

خاموشىام نشان به منزل رسيدگى است * اين عقده از جرس شده خاطرنشان ما

*

ز اشك [ و ] آه من اين چرخ بىبنياد مىگردد * گهى اين آسيا از آب و گاه از باد مىگردد

*

از كشتنم گر آن مژه پرهيز مىكند * خنجر به سنگ سرمه چرا تيز مىكند

*

ز دوستى به دل خصم جا توانم كرد * علاج دشمنى دوستان نمىدانم

صهبايى

صهبايى

مير عبد الباقى صهبايى تخلّص ، سخنور ذى قدر در همان عصر بود . « 1 » منه :

هزار مرتبه بخشيد جرم من كرمت * دلير ساخته عفو تو بر گناه مرا

*

خود مست و غمزه مست [ و ] « 2 » دو چشم از خمار مست * يك ناتوان چه چاره كند با سه چار مست

*

از آتش دل سوخت سراپاى وجودم * نو شد مثل كهنه كه « از ماست كه بر ماست »

صبحى

صبحى

مير صبحى ، او طبيبى موسيقيدان و سخنور نيكوبيان در همان عصر بود . منه :

خواب اجل كجاست كه آسوده‌دل شويم * فارغ ز پاسبانى اين آب و گل شويم

صافى كازرونى

صافى كازرونى

چون در شيراز اقامت داشت مشهور به شيرازى شد . « 3 » منه :

عشق مىخواهى ، ز اهل درد مىبايد شدن * روكش خود همچو رنگ زرد مىبايد [ شدن ]

( 1 ) . دهخدا : سيّد عبد الباقى ، از شعراى هندوستان و در خدمت شاهجهان و عالمگير بود . ( 2 ) . از دهخدا افزوده شد . ( 3 ) . چنين به نظر مىرسد كه اين شاعر و شاعرى كه قبلا به نام صافى مكتبدار معرّفى شد يكى باشند . در روز روشن 461 آمده كه وى برادر فوقى شيرازى است . و نصرآبادى 387 مىگويد : كازرونى الاصل است . به هندوستان رفته در خدمت عالىجاه جعفر خان مىبود . از اوست : عن قريب است كزين مشت پريشانى چند * مشت خاكى است به جا مانده و عصيانى چند * از جهان تنگ آمدم پهلوى مجنونم بريد * خانه تاريك است و من بيمار ، بيرونم بريد