منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٧

شفايى

در ذات و صفات هركه را باشد سير * هرگز نبود در نظرش صورت غير

در مشرب او يكى بود باده و آب * در مذهب او يكى بود مسجد و دير

شريف سنبهلى

شريف سنبهلى

شريف ، سخنورى سنبهلى بود . منه :

بخت اگر از توام جدا نكند * من و دورىّ تو ، خدا نكند

شيرى سيالكوتى

شيرى سيالكوتى

مدّاح خان اعظم و غيره بود . « 1 » منه :

گذشتگان همه عشرت كنند كآسودند * چرا كه برون رفت از زمانهء ما

شيخ محمّد سبزوارى

شيخ محمّد سبزوارى

سياق‌دان كامل بود . منه :

رخسار تو مصحف است بىسهو و غلط * كش كلك قضا نوشت از مشك فقط

چشم و دهنت آيت و ابروى تو مد * مژگانت اعراب و خال خط و حرف و نقط

شفايى

شفايى

حكيم شرف الدّين شفايى ، فاضل كامل و اوستاد عديم البدل بود . مير باقر اشراق مىگفت كه فضيلت شفايى را طبابت و طبابت او را شاعرى و شاعرى او را هجو از رتبه برانداخت . القصّه ، استاد مسلم الثّبوت است . ديوانش قريب پانزده هزار بيت باشد . « 2 » منه :

گر خون شود از غم ، دل صد پارهء ما * جز ما نكند كسى دگر چارهء ما از روز ازل مربّى ذات خوديم * سوهان نزده مسى بر انگارهء ما ( 1 ) . روز روشن 452 : تقى اوحدى او را شالىكوب لاهور انگاشته . غزالى مشهدى اين قطعه را به شيرى نوشت : شيرى اگرچه در فن اشعار دلفريب * هركس رسيد از دل و جان اهتمام كرد ليك از براى اهل سخن كاخ فضل را * سعدى بنا نهاد و غزالى تمام كرد شيرى در جوابش اين قطعه فرستاد : سعدى نهاد كاخ سخن را بنا ، ولى * جامى به يمن همّت عالى تمام كرد در حقّ شعر گرچه غزالى است بىنظير * در سلك اوليا نتواند مقام كرد و نيز از اوست : سرم از طعنهء ارباب خرد ، در پيش است * روى بنماى كه تا گرد سر من گردند * از آتش من جان فضيحت‌گرِ من سوخت * چون خس كه به اصلاح چراغ آيد و سوزد ( 2 ) . ريحانة الادب 3 / 226 : حسن يا سيّد امير مظفّر بن محمّد حسينى اصفهانى ، ملقّب به شرف الدّين و مشهور به شفايى و گاهى به حكيم شرف الدّين و حكيم شفايى و شرف الدّين مظفّر موصوف ، از افاضل اطبّاى عهد شاه عبّاس اوّل مىباشد . مير داماد نيز