منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٢

سرورى كاشى

دل همان گرم محبّت ، تو همان مستغنى * ساقى اين درد بگو پيش كه اظهار كنم

سحابى استرابادى

سحابى استرابادى

ملّا كمال الدّين سحابى تخلّص ، اصلا استرابادى است و مولدش شوشتر است . استاد فخيم و صاحب ديوان ضخيم است . رباعياتش مشهور جهان است . در سنهء يكهزار و يك به عالم جاودان رفت . « 1 » منه :

كارم گهى صنمگرى و گه شكست اوست * بىتاب عشق هرچه كند حق به دست اوست

*

بسيار ابله كه عاقلش تسليم است * از ردّ و قبول كردنش در بيم است

در كوچهء تنگى كه خرى مىگذرد * ره دادن او نه از در تعظيم است

*

اهل دنيا كه كرده از شهوت خوست * هركس كه ز دين سخن كند دشمن اوست

هرچند كه خواب او خوش و شيرين است * بيداركننده را نمىدارد دوست

*

در معركهء جهان من شيدايى * چشمى بگشادم از پى بينايى

ديدم كه در او نبود بيدار كسى * من نيز به خواب رفتم از تنهايى

سلطان سيستانى

سلطان سيستانى

خان زمان خان سيستانى سلطان تخلّص ، از امراى عالىجاه عهد اكبر پادشاه بود . منه :

باريك چو « 2 » موى است ميانى كه تو دارى * گويا سر موى است دهانى كه تو دارى

سرورى كاشى

سرورى كاشى

محمّد قاسم سرورى كاشانى ، صاحب لغت سرورى است . « 3 » منه :

( 1 ) . آتشكدهء آذر 141 : از جملهء ارباب صلاح و اصحاب فلاح است . مدّتى سالك طريق نظم بود . آخر الامر بعد از مجاورت آستانهء رضويه به تحصيل علوم و تهذيب اخلاق حسنه پرداخت . دهخدا : صاحب مجمع الخواص از او مذمّت كرده ولى صاحب معاصر الكرام سخت او را ستوده . مؤلّف الذّريعة ، وفات او را به سال 1021 نوشته است . ( 2 ) . متن : باريك ز . تصحيح شد . ( 3 ) . نصرآبادى 291 : به غير از ربط به شعر تتبّع لغات فرس هم نموده . چنان‌چه فرهنگى هم در آن باب نوشته . نسخه‌اى كه در ايران نوشته سهل و مختصر است ، امّا در هند كه رفت فرهنگ مير جمال الدّين انجوى را به نظر گذاشته فرهنگ مبسوطى نوشت . از اوست : بىدست طلب به دامن پير زدن * كس را نشود مقام عرفان مسكن