منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٢

حامدى قمى

گر ميسّر نشود بوسه زدن پايش را * هركجا پاى نهد بوسه زنم جايش را

*

روزى اگر از اهل وفا يار كند ياد * بسيار مرا جويد و بسيار كند ياد

*

[ من ] از فراق روى تو اى يار چون كنم * گفتى مرا كه آه مكن ، آه چون كنم

حسن ميبدى

حسن ميبدى

مولانا حسن ميبدى ، فاضل عالىفطرت و مصنّف شرح هدايهء حكمت است . « 1 » منه :

آن دل كه تو ديديش ز غم خون شد و رفت * وز ديدهء خون‌گرفته بيرون شد و رفت

روزى به هواى عشق سيرى مىكرد * ليلىصفتى بديد و مجنون شد و رفت

حالتى تركمان

حالتى تركمان

قاسم بيگ [ حالتى ] « 2 » تخلّص ، مرد فاضل متورّع ، معاصر شاه طهماسب ماضى صفوى بود .

خوبگوست . « 3 » از اوست :

آمد خبر دوست ز خود بىخبرم كرد * فرياد كه مكتوب تو مشتاق‌ترم كرد

*

گر سرِ دوستى اى عهدشكن خواهى كرد * دل به هركس كه دهى رشك به من خواهى كرد

*

دل عاشق شده گر شاد نباشد بهتر * مرغ بىبال و پر آزاد نباشد بهتر

*

همره من درد و داغ يار مىبايد كسى * وقت مردن بر سر بيمار مىبايد كسى

حامدى قمى

حامدى قمى

در همان عصر بود . « 4 » منه :

( 1 ) . دهخدا : حسين ميبدى ، ابن معين الدّين حكيم صوفى يزدى متخلّص به منطقى ، در ميبد يزد متولّد شد . به سال 870 درگذشت . او راست : شرح هداية الحكمة و شرح كافيهء نحو معروف به مرضى المرضى . ( 2 ) . از آتشكدهء آذر 11 نوشته شد . ( 3 ) . آتشكدهء آذر : اسمش قاسم بيگ ، از طايفهء تركمانيه ، در بلدهء طهران نشو و نما يافت . در عهد شاه طهماسب صفوى در قزوين ، اسم خود را مصدّر به ملّا ساخته به تدريس بقعهء شاهزاده حسين پرداخت . صاحب ديوان است . دهخدا : صاحب مجمع الخواص ، او را معاصر شاه عبّاس صفوى دانسته است . ( 4 ) . دهخدا : از ناظمان زمان شاه طهماسب ماضى است .