منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

جلال الدّين يزدى

جمال الدّين هانسوى

جمال الدّين هانسوى

حضرت جمال الدّين هانسوى ، از مشايخ كبار هندوستان و كراماتش مشهور در آفاق و مذكور اللّسان است . هذا من ديوانه :

در سينهء من نار تو افروخته‌اند * از شعلهء آن نار دلم سوخته‌اند

گر ديدهء من طالب ديدار تو هست * از سوزن هجران تو بردوخته‌اند « 1 »

جلال الدّين فراهانى

جلال الدّين فراهانى

از فضلاى عالىقدر عصر خود بود . « 2 » منه :

برزگرى « 3 » داشت يكى تازه باغ * لالهء رخشنده « 4 » در او چون چراغ

سرو و گل و بيد كشيده رده * نار و به و سيب به هم درشده « 5 »

صاحب بستان چو يكى ژنده‌فيل « 6 » * از « 7 » هوس اندر بغل آورده بيل

اين تمام حكايت در جامع اللّطايف نبشته‌ام .

جلال الدّين يزدى

جلال الدّين يزدى

پسر سيّد عضد وزير سلطان محمّد مظفّر بود . « 8 » سيّد در مكتب شاهزاده همدرس بود . روزى محمّد مظفّر در مكتب گذر كرد و از سيّد جلال گفت كه چيزى بنويس . او بديهة اين قطعه طرح كرده نوشت :

چار چيز است كه در سنگ اگر جمع شود * لعل و ياقوت شود سنگ بدان خارايى


( 1 ) . ابيات ديگر از روز روشن 179 : آن عقل كجا كه در كمال تو رسد * وان درك كجا كه در جلال تو رسد گيرم كه تو پرده برگرفتى ز جمال * آن ديده كجا كه بر جمال تو رسد ( 2 ) . روز روشن 174 : سيّد جلال الدّين فراهانى بن سيّد جعفر ، مولدش همدان است . از اوست : خرّم دلى كه از غم گيتى مجرّد است * آن دل كدام ، آن‌كه به ايمان مؤكّد است خوش‌خوى باش ، زان‌كه خداوند خوى خوش * در هرطرف كه هست عزيز و ممجّد است آتشكدهء آذر 235 : جلال جعفر ، اصلش از فراهان است از توابع قم ، وى مردى كريم و اهل فتوّت بوده و همواره از زراعت و دهقانى تحصيل نعمت كرده و اوقات صرف خدمت عرفا و فضلا و شعرا مىنمود . هزار بيت درخور مخزن الاسرار شيخ نظامى گفته است . ( 3 ) . متن : زرگرى . از آتشكدهء آذر تصحيح شد . ( 4 ) . دولتشاه 172 و آتشكدهء آذر : لاله درخشنده . ( 5 ) . واوهاى عطف در اين بيت از دولتشاه افزوده شد . ( 6 ) . آتشكدهء آذر : پيل . ( 7 ) . متن : در . از دولتشاه تصحيح شد . ( 8 ) . دولتشاه 222 : سلطان سعيد بايسنغر را التفات به ديوان سيّد جلال الدّين زياده از آن بود كه شرح توان كرد و شعر او را بر شعر اقران او فضل دادى و سيّد را در مدح آل مظفّر قصايد غرّاست و ترجيع هفت‌رنگ مىگويد كه فضلا آن را سلم مىدارند و مطلع آن قصيده اين است : باز از شكوفه گشت فضاى چمن سفيد * اطراف دشت گشت ز برگ سمن سفيد در جنب رنگ ژاله و سرخىّ لاله هست * درّ عدن سياه و عقيق يمن سفيد