منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ١٣٩

ابراهيم بيگ

انصاف

انصاف

انصاف تخلّص پسر نقد على خان ايجاد تخلّص است . صاحب فكر رساست . « 1 » وى راست :

قوّتم مانند شمع از كاهش جسم خود است * مىگدازم تا نمايم تر دماغ خويش را

*

شكن به نامه سند بر شكسته حالى من * صرير خامه گواه ضعيف حالى من

امير بدايونى

امير بدايونى

حافظ امير الدّين امير تخلّص بن شيخ عبد الجليل متوطّن قصبهء بدايون است . قبل از اين چند سال در بريلى رسيده بر مكان مؤلّف آمده چند شعر از ديوان خود پيش فقير خوانده . نوشتهء او هذا منه :

هركجا خارى بود مشتاق دامان من است * هركجا چاكى است در ياد گريبان من است

*

زان نقطه كه در پاى شراب است دهد ياد * اين خال كه جا زير لب يار گرفته است

*

خبر چو از دل گم‌گشته‌ام گهى ندهد * از اين چه سود كه زلف تو شانه‌بين باشد

*

رنگ رخ يار را شكسته است * از خط به دلم غبار باشد

*

شكر كان ماه مهربان گرديد * بر مراد من آسمان گرديد

*

هركسى برداشت چيزى از جهان * من دل خود از جهان برداشتم

*

گلدسته بست دست ادب پيش روى تو * بر پاى خاست شعله به تعظيم خوى تو

ابراهيم بيگ

ابراهيم بيگ

شخصى از مردم ولايت است . همراه احمد شاه درانى در هند آمده باز به ولايت رفت . منه :

( 1 ) . نتايج الافكار 85 : ميرزا على نقى خان كه انصاف تخلّص مىكند ، پسر نقد على خان ايجاد است . در سنهء 1195 ه . ق . درگذشت . از اوست : معشوق ز هركس كه بود حرف‌شنو نيست * بلبل نخورد غم كه گلش گوش كرى داشت * در گلستان آمد و رنگ از رخ گل‌ها پريد * از براى عندليبان اين گل ديگر شكفت دهخدا : انصاف هندى ، نخست صبا تخلّص مىكرد پس انصاف اختيار كرد .