منتخب اللطائف ( فارسى ) — الصفحة ١٠٩

اوجى نطنزى

آهم چو سرو در چمن روزگار ماند * اين مصرع بلند ز من « 1 » يادگار ماند

ابو الفتح سيستانى

ابو الفتح برادر ملك حمزه سيستانى است . صاحب سخن نيكوست . « 2 » از اوست :

جذبهء توفيق مىخواهم كه از خويشم برد * آن‌قدر كز كاروان وامانده‌ام « 3 » پيشم برد

ابو الحسن شيرازى

مير ابو الحسن شيرازى است . « 4 »

بت من سخت مىترسم كه از اهل جفا باشى * به گل بسيار مىمانى ، مبادا بىوفا باشى

انور

زمانا انور تخلّص داشت . « 5 » منه :

امشب كه رخش خانه فروز من و توست * خوش باش اى دل كه وقت سوز من و توست

بنشسته و جز شمع كسى پيش تو نيست * پروانه بيا كه روز روز من و توست

اوجى نطنزى

در همان عصر بود . « 6 » اين دو سه شعر از او يادگار است . منه :

( 1 ) . نصرآبادى : ما . ( 2 ) . نصرآبادى 37 : بين او و برادرش ملك حمزه ، در شعر اختلاف نظر بود . چنان‌كه رباعى ذيل را خطاب به برادر سروده است : بر خاطر عاطرت غبارى نرسد * از گفتهء من تو را نقارى نرسد هرچند طلاى خاطرت را غش نيست * بىزحمت آتش به عيارى نرسد و نيز از اوست : از فيض صبوح بىخبر نتوان بود * بىناله و بىآه سحر نتوان بود بىظرف ، ز نيم جرعه بىهوشى چيست ؟ * از شيشه تنك حوصله‌تر نتوان بود ( 3 ) . نصرآبادى : پس مانده‌ام . ( 4 ) . نصرآبادى 188 : وى خلف مير محمّد قاسم از سادات انجوى شيراز است . مدّتى در شيراز زيسته سپس به اصفهان بازگشت . از اوست : ديشب عرق شرم تو آتش به دلم زد * پروانه نديديم كه از آب بسوزد * به جفا شهره شدن از تو سزاوار نبود * ورنه بر من ستمت اين همه دشوار نبود ( 5 ) . در نتايج الافكار 271 ، نامش زماناى نقّاش و تخلّصش راضى آمده است و اشعار زير علاوه بر رباعى مذكور در متن از وى نقل شده : يك خنده چو گل نامزدم بود در اين باغ * چيدند مرا غنچه و آن هم ز ميان رفت * قصد قتلم گر كنى بدناميى خواهى كشيد * زان كه خنجر تا برآرى انتظارم مىكشد ( 6 ) . نصرآبادى 249 : ديوانش داراى ده هزار بيت است . در اوايل بىپروا مىزيسته ولى در اواخر عمر توبه كرده و قصيده‌اى در