الفرج بعد الشدة ( فرج بعد از شدت ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٧

الباب السادس فى من فارق شدة الى رخاء بعد بشرى « 1 » منام ( لم يشب « 2 » صدق ) « 3 » تأويله « 4 » كذب الاحلام

و عقد و قبض و بسط و امر و نهى و رفع و خفض بندگان خود به دست ارادت و قبضهء مشيّت او باز داد بايد كه از كار رعايا و زيردستان غافل نباشد و ضعفا و بيچارگان را به استيلاى ظلمه و فسقه مبتلا نگرداند و تا از كسى امارت خير و عدل مشاهده نكند امارت و ايالت نفرمايد ، و به هر وقت از حال محبوسان و زندانيان به نفس خود « 1 » بحث و تفتيش تمام به جاى آرد تا به غرض ديگران او « 2 » عرض « 3 » سهام سخط آفريدگار - جلت كلمته و علت قدرته - نگردد « 4 » و از سهام كرامت كه عادلان را موعود « 5 » است محروم نماند چنان كه معتمد را « 6 » [ از « 7 » ] خيانت « 8 » معتمدان به تعريك و تنبيه احتياج افتاد نيفتد « 9 » . و در اين معنى « 10 » مىگويم :

[ العربيه ] « 11 »

ايا من تولى الفاسقين امارة * تبيع به دنيا غيرك الدين فانتبه

كفاك خسارا ان ترى الغير نافعا * بما هو تبغى « 12 » و المؤاخذ انت به

[ الفارسيه ] « 13 » :

غافل مشو اى شه ز رعيت نفسى * كس را به ستم رها مكن دسترسى

( 1 ) - ت : خويش ( 2 ) - اساس و مجا : از ( 3 ) - م : غرض ( 4 ) - مجا : بگردد ( 5 ) - ت : معود ( 6 ) - اساس و مجا : معتمدان . م : معتضد ( 7 ) - اساس : ندارد ( 8 ) - مجا : جنايت ( 9 ) - ت : ندارد ( 10 ) - مجا ، ت : باب ( 11 ) - اساس : ندارد ( 12 ) - جز مجا : تبغى ( 13 ) - اساس : ندارد ، م : بيت