الفرج بعد الشدة ( فرج بعد از شدت ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٢

الباب الخامس [ فى ] من خروج من حبس او اسر او اعتقال الى سراح و سلامة و حسن حال « 1 »

معنى مىگويم » « 1 » ؛

قبيح اشاعة « 2 » سرّ الكلام * و من كرم العهد حفظ « 3 » اللمام

فلا تفش سرا و لو تقتل « 4 » * فّان النميمة فعل اللئّام

الفارسيّه :

همچو شب رازدار باش و مكن « 5 » * تا توانى چو صبح غمّازى

حفظ عهد كرام بازى « 6 » نيست * شايد آنجا كه روح در بازى

همچو سيمرغ بگذر از بومى * كه كند جغد با هما بازى

جان فدا كن مساز قصد مجاز « 7 » * مرد جدّ باش نيست اين بازى « 8 »

الحكاية السابعة عشر - ( داود كاتب امير جعفر « 9 » وكيلى را از آن او ) « 10 » حبس كرد كه در حسابى دويست هزار درم بر وى باقى گشته بود . « 11 »

آن وكيل به عيسى بن فلان و سهل بن الصباح « 12 » كه دوستان او بودند « 13 » بنوشت تا بر نشينند و به جهت كار او به نزديك داود روند و شفيع باشند تا وى را اطلاق كنند . و « 14 » ايشان اجابت كردند و « 15 » در راه كه مىرفتند فيض - ابى صالح « 16 » را بديدند . از حال ايشان استخبار كرد ، او را از مقصد و مقصود خود اعلام كردند « 17 » . گفت : بايد كه در اين خير « 18 » با شما

( 1 ) - مجا : و من گفته‌ام شعر . ت : و درين معنى مىگويم العربيه ( 2 ) - مجا : اشياعه ( 3 ) - مجا : حسن ( 4 ) - مجا : يقبل ( 5 ) - اساس : ندارد ( 6 ) - اساس و مجا : بارى ( 7 ) - ت و چاپى : بجان ( 8 ) - ت افزوده : پاى بر جاى شو چو دركه كند * در دولت فرارى مارى . در چاپى چنين است : پاى بر جاى شو چو دركه كند * در دولت فرازى و سازى ( 9 ) - چاپى و عربى : ام جعفر ( 10 ) - عبارت در اساس چنين است : امير جعفر وكيلى را از آن داود كاتب ( 11 ) - ت : ندارد ( 12 ) - مجا : سهلب الصباح . م : سهل صالح ( 13 ) - ت : بود ( 14 ) - ت : ندارد ( 15 ) - ت : ندارد ( 16 ) - ت : فيض الصباح م : فيض بن ابى صالح ( 17 ) - مجا : دادند ( 18 ) - اساس : جز