الفرج بعد الشدة ( فرج بعد از شدت ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦

الباب الرابع فى « 1 » من استعطف بصادق « 2 » لفظ او استدفع « 3 » مكروهه بموقظ بيان و وعظ

دار الا خّلاء « 1 » و احذر عن خلافهم * انّ الخلاف يديم الضّغن فى الخلد « 2 »

و ان تكن عاجزا عن وفق نعيتهم * فكن وحيدا عديم الاهل و الولد

الفارسيه « 3 » :

اگر مراد تو با خلق زيستن باشد * مكن خلاف و همه وفق راى ايشان كن

كمال نيست كه با راى خويشتن سازى * خلاف عادت خويش و وفاق ياران كن

و گر خلاف مرادت نمىتوانى كرد * كرانه گير « 4 » ز خلقان و روى پنهان كن

و دوم - آنچه جعفر بن يحيى كرد چون دانست كه عبد الملك در آن حالت موافقت نمود خلاف مراد خويش كرد ، و تتبع « 5 » مراد جعفر و تطييب دل و صيانت خاطر او از تشويش بر رعايت جانب خود مرجح داشت لاجرم جعفر از خود نپسنديد كه در اسعاف مرادات و انجاز ملتمسات او به ، اقصى الغاية و الامكان نرسد . پس كريم آن كس باشد كه چون كسى براى رعايت جانب او خلاف راى و مذهب خود بر دست گيرد او از پاى ننشيند تا هر مراد و درخواست كه او را باشد به اجابت مقرون گرداند « 6 » .

الفارسيّة :

( 1 ) - ت ؛ الخلاء ( 2 ) - مجا : الجلد ( 3 ) - اساس : ندارد ( 4 ) - ت : گيرو ( 5 ) - مجا : تيغ . م : تبع . ( 6 ) - مجا و ت افزوده : و درين معنى مىگويم