الفرج بعد الشدة ( فرج بعد از شدت ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٣

الباب الرابع فى « 1 » من استعطف بصادق « 2 » لفظ او استدفع « 3 » مكروهه بموقظ بيان و وعظ

به تهمتى شده منسوب و بسته گشت بر او * در خلاص و گشاده در بلا و عذاب

جزع كنم ز عتاب وليد اگر چه مرا * به گاه حادثه صبر است كار در هر باب

بلاى خشم تو اى تو سلالهء خلفا * بدانكه « 1 » عصمتش از تست سخت شد در ياب « 2 »

بر او ببخشاى « 3 » از روى فضل و راه كرم * روا مدار از اين بيش رنج بر احباب

نشان رنج دل من بس است گونهء روى * اگرچه كرده‌ام او را به خون ديده خضاب

به هيچ وقت نكردم خلاف راى تو من * گناه چيست چه رنجانيم چنين به عقاب ؟

نماند اميدم و شد بسته راه عذر از آنك * قبول را بر تو نيست هيچ فتح الباب

از آن سپس كه تمسك به حبل خدمت تو * چنان بدم كه نبد قطع در خيال و حساب

بپروران چو نشاندى نهال تربيتم * به رغم دشمن از دوست روى خود بمتاب

چه كرده‌ام كه ز لطفت گسست پيوندم * چرا شدم ز جناب تو منقطع اسباب ؟

( 1 ) - ت : بر انكه ( 2 ) - ت : در تاب ( 3 ) - مجا : ببخشا .