الفرج بعد الشدة ( فرج بعد از شدت ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٢

الباب الرابع فى « 1 » من استعطف بصادق « 2 » لفظ او استدفع « 3 » مكروهه بموقظ بيان و وعظ

چو تيغ وام دهى جانت مرتهن « 1 » باشد * به خون خصم پس از تو برآورند دمار

دراز دستى تو هم ز دست مخلوعست * و گرنه دست ترا نيست اين همه مقدار

ز گنج او بد اگر رنج گشت حاصل او * ز زند « 2 » او بد اگر در وى او فتاد شرار

مدار رعيت بدخوى و راعى بىمهر * اگر خلاف نمودند لشكر جرّار

تو آن كسى كه بد آتش فروز آتشگاه * پدرت آنكه نبد در دوران او شلوار « 3 »

بزرگى تو كه مىداند از وضيع و شريف * كه بود در نسب تو كه بد ز اصل كبار

چه فخر باشدت از دوده‌اى كه گشت مشوب * به سفلگان خبيث از اراذل و اشرار

كه بد حسين « 4 » و كه بد مصعب و كه بود زريق « 5 » * به غول حرص زره « 6 » رفته زمرهء فجّار

بدين گروه تفاخر كنى ز مجهولى * تراز نسبتشان عار « 7 » بيشتر ز فخار

مناقشت نكنم با تو در دعاوى تو * كه هرچه گفتى زان واجبست استغفار

( 1 ) - اساس : برتهى . ( بالاى سطر به صورت مرتهن اصلاح كرده است ) ( 2 ) - مجا : ارند ( 3 ) - مجا : شروار ( 4 ) - مجا : حنين ( 5 ) - اساس و مجا : رديف ( 6 ) - اساس و مجا : وره ( 7 ) - مجا : تراز نسبت عارست .