الفرج بعد الشدة ( فرج بعد از شدت ) ( فارسى ) — الصفحة ١٨٩

الباب الرابع فى « 1 » من استعطف بصادق « 2 » لفظ او استدفع « 3 » مكروهه بموقظ بيان و وعظ

عمرو « 1 » به خطائى مخاطب گشتى كه تدارك آن بر امير المؤمنين بعد از آن كه براءت ساحت او معلوم شدى دشوار بودى ، پس اعلام او در اين « 2 » حادثه لازم دانستم تا اگر تقصيرى كرده است بعد از اين به كفايت و محافظت « 3 » مراسم جد كارى « 4 » عذر آن بخواهد ، و اگر نه سلامت جانب خويش « 5 » بر امير المؤمنين مكشوف « 6 » گرداند . و موضع عتاب و محلّ باز خواست جايى باشد كه افشاى سرّى رود « 7 » كه مصلحتى از مصالح ملك و ملّت بدان سبب مختّل گردد و يا به نقص تدبيرى سرايت كند . مأمون گفت : سخت نيكو كردى كه مرا از مخاطرهء « 8 » ظنّ و مهلكهء گمان بيرون آوردى ، و از هر دو عفو كرد .

شعر :

از خصالى كه در كرام بود * هيچ بهتر ز راستگوئى نيست

و ز فعالى كه با لئام بود * بتر از كذب و از دورويى « 9 » نيست

چون شعار تو راستگويى گشت * در دو گيتى جز آنچه گويى « 10 » نيست « 11 »

الحكاية الثانية - جعفر بن محمد بن على بن الحسين بن على بن - ابى طالب « 12 » - رضى اللّه عنهم « 13 » كه چون صبح صادق بود و چون آفتاب

( 1 ) - م : عمرو بن مسعده ( 2 ) - ت : در ( 3 ) - ت : ندارد . ( 4 ) - م : خدمتكارى ( 5 ) - ت افزوده : از آن معرت . م : از آن معروف ( 6 ) - ت : روشن ( 7 ) - ت : باشد ( 8 ) - از مجا نقل شد . ( در ساير نسخ : مخاطبه ) ( 9 ) - مجا : وززروهى ( 10 ) - ت : جويى ( 11 ) - م : ابيات را ندارد ( 12 ) - مج : جعفر بن محمد الحسين بن على بن ابى طالب . مجا : جعفر بن - محمد بن الحسين بن على بن ابى طالب ( 13 ) - مجا ، ت : رضى اللّه عنه