الفرج بعد الشدة ( فرج بعد از شدت ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٤

الباب الثانى ما « 1 » جاء من الاثار « 2 » من ذكر الفرج بعد الأواء « 3 » و ما يتوصل « 4 » به الى الكشف من البلاء « 5 »

آن سنگ از مدخل آن غار برخاست و ايشان را از آن ورطه مخرجى حاصل آمد تا بدانى كه هيچ دستگيرى و پايمردى در وقت شدت و بليت بهتر از نيت خالص و عمل صالح نيست « 1 » و در اين معنى مىگويم : شعر « 2 » :

داوم خليلى اذا اخلصت فى عمل * و اخلص السر تخلص يوم تضطر

كم عابد نال بالاخلاص فى عمله « 3 » * من الهموم خلاصا و هو مضطر

الفارسيه « 4 » :

نيست ، چون در بلا شوى مضطر * دستگيريت بهتر از اخلاص

هست اخلاص پايمرد نجات * هست اخلاص دستيار خلاص

درّ اخلاص جوى از سر صدق * چو به بحر عمل شوى غواص

فضل حق گرچه هست عام از او * دل به اخلاص يافت رتبت خاص

هست اخلاص را خواص حيات * كه به دو زنده گشت جان خواص « 21 »

و از سعد بن عباده « 5 » روايت كرده‌اند كه گفت : رسول - صلى الله عليه و سلم - گفت ما را : « الا « 6 » اخبركم و احدثكم بشىء اذا نزل برجل منكم كرب او بلاء من الدنيا دعا به ففرج « 7 » عنه » گفت : « خبر دهم شما را به چيزى كه چون به حادثه - اى درمانيد ، دعا كنيد ، خداى - تعالى - آن بلا از شما بگرداند و فرج يابيد « 8 » ؟ » فقلنا : يا رسول اللّه بلى ، گفتيم : آرى « 9 » يا رسول اللّه . فقال : دعاء ذى النون « 10 » :

( لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ ) . و از پيغامبر - عليه السلام - روايت است كه گفت : دعاى كسى كه به دردى درمانده باشد و به رنجى گرفتار شده

( 1 ) - مل ، ر : غير از نيت خالص صالح نيست و نباشد ( 2 ) - ت : العربية ( 3 ) - ت : علمه ( 4 ) - از مجا . ت : شعر . مل : قطعه ( 5 ) - م : ابن عباده . چب : سعيد بن عباده ( 6 ) - مل : اما ( 7 ) - مجا : تفرج ( 8 ) - ت : يابند ( 9 ) - مج : ندارد ( 10 ) - ت ، چا ، چب : ذاالنون . م : الذنوب ( 21 ) م ، مش ، چا ، و چب : اشعار عربى و فارسى را ندارد . مل و ر : ابيات عربى را ندارد .