قانون شاهنشاهى ( فارسى ) — الصفحة ٦

[ مقدّمهء مؤلف ]

دلش شاد از سؤال اهل حاجات * چنان كز بنده « 1 » پيش حقّ مناجات

ز احسانش اميد اهل عالم * چو گل ز ابر بهاران شاد و خرّم

متاعى را كه رغبت مىكند بيش * سؤال نامرادان است و درويش

ز لطف و جود او در دور خاتم * كسى نارد به ياد از جود حاتم

به حسن خلق « 2 » او ز آدم نزاده * كف او با كرم توأم فتاده

به جود ار دامن از عالم فشاند * غبارش را فلك بر چشم شاند

كند گر يك نظر بر خاكساران * شود مثل « 3 » چمن ز ابر بهاران

به روز معركه چون سيف مسلول * به وقت بزم جامش كام معلول

به بزمش ساغر مى كاس خورشيد * به دستش تاس گردون جام جمشيد

سخن گويد همه لطف « 4 » است و احسان * خمش باشد به فكر نفع انسان

درش كعبه است و من احرام بسته * ولى مركب ضعيف و « 5 » پاى خسته

وصال كعبه گرچه بىتعب نيست * به حمد الّه قصورى در طلب نيست

طلب رهبر بود دل را به مقصود * رسد طالب به مقصد دير يا زود

منم آواره‌اى در جست‌وجويت * منم چون بلبلى در گفت‌وگويت

چو ذرّه وصف مهرم آرزو شد * مرا سرگشتگى زان جست‌وجو شد

اگر رهبر بود بختم برين « 6 » در * به اكسير نظر خاكم شود زر

رسانم گوهر خود را به صرّاف * كنم نقد وجود خويشتن صاف

ز روى چون زر و اشك گهربار * به سلك نظم بردم يك كمروار

در آن رشته كشيدم گوهرى چند * ز علم پادشاهى جوهرى چند

شده نامش چو قانون شهنشاه * شود دستور نامه نزد هر شاه

دعا را چون وسيله اين رساله است * زبانم در ثنا شيرين مقاله است

برآيد در دعا صبح از زبانم * چه گويم وصف خود روشن بيانم

( 1 ) . س ، م : گوينده . ( 2 ) . م : خلقش از . ( 3 ) . م : همچون ( 4 ) . م : فضل . ( 5 ) . س : - و . ( 6 ) . م : بر آن .