قواعد السلاطين ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٣

ابيات و مصراعها

شيرين‌دهنى ، نوش لبى ، ماهِ تمامى / * شيرين ذَقَنى ، سَرو قدى ، كبك خرامى 163

طمع آرد به مردان روىْ زردى / * طمع را سر بِبُر گر مَردِ مَردى 103

عاجز و محروم بينى ، مال بخش / * بىكس و مظلوم را امداد كن 112

عدل نورى است كزان ملك منوّر گردد / * وز شميمش همه آفاق معطّر گردد 53

عدو را به الطاف كردن به بند / * كه نتوان بريدن به تيغ آن كمند 75

عروس غنچه را نوشد عمارى / * كمر بربست گل در پرده‌دارى 170

علاجِ واقعه پيش از وقوع بايد كرد / * دريغ سود ندارد چو رفت كار از دست 74

عنان‌كش ، دوان اسبِ انديشه را / * كه در ره خطرهاست اين بيشه را 162

فرازِ تختِ حكومت نشستن آسان نيست / * در آن مقام بسى احتياط بايد كَرد 149

فرصت غنيمت است ، غنيمت شمار عمر / * زان پيش كان برون رود از دستْ ناگهان 191

فلك به مردمِ نادان دهد زمامِ مراد / * تو اهلِ فضلى و دانش ، همين گناهت بس ! 189

فلك را غير ازين خود نيست كارى / * كه گرداند جدا يارى ز يارى 199

قومى ملوك طبع كه از روى سلطنت / * گويى كز احترام ، سلاطين كشورند 39

كار تو از يارْ مُكَمِّل شود / * مشكلت از هَمنَفَسان حل شود 91

كارسازى نكوست در همه وقت / * سازگارى خوش است در همه جاى 166

كار كز اخلاص نَشُد بهره‌ور / * تركِ چُنان كار سزاوارتر 157

كدامين سرو را داد او بلندى / * كه بازش خم نكرد از دردمندى ؟ 198

كرم پيشه كُن كآدمىزاده صيد / * به احسان توان كرد ، وحشى به قيد 75

كزان خرج ار شود ، آخر سَر آيد / * وزين هرلحظه دخلى نو درآيد 152

كس نامَد از آن جهان كه پرسيم ازو / * احوال گذشتگان عالَم چون شد ؟ 200

كسى كو جفا و ستم مىكُنَد / * يقين است كو بيخِ خود مىكَنَد 144

كسى كو شد به نام نيك مشهور / * پس از مرگش بزرگان زنده دانند 192

كسى نيك بيند به هردو سراى / * كه نيكى رساند به خلقِ خداى 111

كم مباش از درختِ سايه‌فِكَن / * هركه سنگت زند ، ثمر بخشش 165

كه بد ظلمتِ ابر از پيش و پس / * به سوىِ رمه ره نمىيافت كس 86

كه تا هست حاتم در ايّام من / * به نيكى نخواهد شدن نام من 88

كه چون سست گرديد بيخِ درخت / * ز پاى اندر آيد بيكبار سخت 144