قواعد السلاطين ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٢

ابيات و مصراعها

دو چشمش ببوسيد و دربر گرفت / * وزان جا طريق يمن برگرفت 92

دوم ، دوستان را بود دلنواز / * رعاياى خود را شود كارساز 203

ديوبند است حِلم اگر دانى / * غضب از دست اوست زندانى 164

رخى چون تازه گلهاىِ دلاويز / * گلاب از شرمِ آن گلها عرق‌ريز 93

رعيّت چو بيخند و سلطان درخت / * درخت اى پسر ! باشد از بيخْ سخت 143

رو بَرِ عطّار كه پهلوىِ وى / * جامه معطّر شود از بوىِ وى 172

رياحين دميده بر اطرافِ جوى / * صبا عِطرريز و هوا مُشك بوى 195

زان نوازشگرى كه يافت ازو / * بعد از آن روى برنتافت ازو 76

ز در درآ و شبستان ما منوّر كن 89

زرّين سخنم به دولتِ شاه / * هرچند كه نيست زرّ و زورم 59

ز عمر آن‌قدر بيش نايد به كار / * كه در نفع خَلق خدا بگذرد 202

ز لوزينه‌ها و ز حلواىِ تر / * به تَنگ آمده تنگهاىِ شكر 196

ز مرغان فربه تو گويى بساط / * برآورده پر مرغ از آن انبساط 195

ز نانهاى نوشين عنبرسرشت / * خبر داده از خوردهاى بهشت 195

زيركان آزموده‌اند بسى / * بر تواضع زيان نكرد كسى 175

سخن شاه ، شاه هرسخن است / * به همه حال ، پاس بايد داشت 184

سعديا مردِ نكونام نميرد هرگز / * مرده آن است كه نامش به نكويى نبرند 193

سنگ اگر خارا و گر مرمر بود / * چون به صاحبدل رسد ، گوهر شود 170

سيُم ، حاجت مرد اميدوار / * برآرد نگرداندنش شرمسار 203

شاها مدارِ چرخ فلك در هزار سال / * چون من يگانه‌اى ننمايد به صد هنر 188

شاهان دلق‌پوش كه گاه حمايتى / * زير گليمشان جم و خاقان و قيصرند 39

شبها ز غمت گريستم من / * بىگريه شبى نزيستم من 22

شرف مرد به جودست و كرامت ، به سجود / * هركه اين هردو ندارد ، عَدَمش بِه ز وجود 70

شكر ناكردن زوالِ نعمت است / * بهرهء شاكر كمالِ نعمت است 114

شكر ، نعمت را كمالى مىدهد / * غافلان را گوشمالى مىدهد 113

شكرِ نعمت ، نعمتت افزون كند / * كفر ، نعمت از كفت بيرون كند 113

شنيدم از بزرگان سخن‌ْسنج / * كه سلطان را رعايت بهتر از گنج 152