قواعد السلاطين ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٩

ابيات و مصراعها

باقى است وجود من به معنى / * در صورت اگرچه نيستم من 22

با ولىنعمت ار برون آيى / * گر سپهرى كه سرنگون آيى 120

با هركه كرم كنى ، از آنِ تو شود / * وَندر همه وقت مدح‌خوانِ تو شود 76

با همهء خَلقِ جهان ، خُلق پسنديده نماى / * كه سوى خُلدِ برين راه بر آن خواهد بود 215

ببخشايى ، ببخشايند بر تو / * درى از غيب بگشايند بر تو 146

ببين تفاوت ره از كجاست تا به كجا 88

بترس از آه مظلومى كه بيدارست و خون بارد / * تو خوش خفته به بالين تو آيد تير بارانش 144

بترس از تيربارانِ ضعيفان در كمينِ شب / * كه هركش ضعف نالان‌تر قوىتر زخمِ پيكانش 145

بحرى است مجلس تو و در بحر بىخلاف / * لؤلؤ به زير باشد و خاشاك بر زِبَر 189

بدانم كه در وى شكوهِ شهىست / * وگر رد كند ، بانگِ طبلِ تهىست 86

بده مراد فقيران به لطف تا بدهد / * مرادها كه تو از حضرت خدا دارى 202

بردبارى خزينهء خرد است / * هركه را حِلم نيست ، ديو و دد است 164

برين رواق زبرجد نوشته‌اند به زر / * كه جز نكويىِ اهلِ كَرَم نخواهد مانْد 79

بسى پادشاهان گردن‌فراز / * گذشتند ازين كارگاه مجاز 203

بسى گل شكفته در اطراف باغ / * برافروخته هر گلى چون چراغ 195

بنفشه سر برآورد از لب جوى / * زمين گشت از رياحين عنبرين بوى 170

بهارِ تازه چون برگِ درختان / * سزاوارِ كنارِ نيكبختان 93

بهتر ازين مايه نشانيت نيست / * سود كن آخر كه زيانيت نيست 72

به عدل و بذل و توكّل گراى و خوشخويى / * برى شو از غضب و كبر و غيرت و اعجاب 163

به كارى كه غم را دهى بستگى / * شتابندگى كن ، نه آهستگى 162

به نوعى دگر روى و را هم نبود / * جُز آن بر درِ بارگاهم نبود 86

به وقت حمله برق‌آسا جهنده / * به گاهِ پويه چون صرصر رونده 85

به هرجا دوستان بيند هم‌آواز / * همان دم نغمهء دورى كند ساز 199

به هرچه امر بُوَد چاكريم و دولتخواه / * به هرچه حكم بُوَد بنده‌ايم و خدمتكار 84

بيخى نشان كه دولت باقيت بردهد / * كين باغ عمر ، گاه بهارست و گه خزان 196

بىنظرِ مرحمتِ پادشاه / * حالِ منِ غمزده بودى تباه 140

پادشاهان و شهرياران را / * با همه آفريدگانِ خداى 166