رستم نامه ( فارسى ) — الصفحة ٣٠

معجزنامهء مولاى متّقيان جناب امير المؤمنين و امام المتّقين على - عليه السّلام -

مرا فارغ ز فكر اين و آن ساز * خلاص از گفتگوى اين جهان ساز

دگر ره معجز خود را عيان ساز * ز لطف خود مرا باز استخوان ساز

در اين درياى پرشورم نهان ساز * شدى چون آگه از هر خوب [ و ] زشتى

خبر دارى تو از هر سرگذشتى * تويى چون آگه از هر سرنوشتى

كه من خود آمدم با پنج كشتى * همه ياران چه حوران بهشتى

همه از خان [ و ] مان خود گذشتند * خط فرمان من از جان نوشتند

به آب بحر خاك خود سرشتند * در اين دريا به ما همراه گشتند

ز نوح زندگانى دست شستند * چه‌سان گردم به سوى چين روانه

برِ خويشان چه‌سان آرم بهانه [ a 35 ] * خجل گشتم كنون اندر ميانه

من اكنون گر روم تنها به خانه * شوم تير ملامت را نشانه

من و ياران من افتان و خيزان * به همراه غلامان و كنيزان

در اين دريا شديم از جان گريزان * كسان دارند هريك از عزيزان

همه از بهر ايشان اشك‌ريزان * تمام چين اگر دُردانه گردد

براى من چه زندان خانه گردد * همه خويشان من بيگانه گردد

بر ايشان خانه ماتم‌خانه گردد * براى عيششان ويرانه گردد

چه من در چين روم بىيار [ و ] همدم * ببين اندوه و رنج چشمِ پرنم

سيه پوشيده خلق چين به ماتم * حيات من چه كار آيد در آن دم

كه بينم دوستان را در چنين غم * به امّيد وصال [ و ] زندگانى

نشستم من به هجرانى كه دانى [ b 35 ] * خجل گشتم چو در حين جوانى

همان بهتر كه گردم باز فانى * كه بىياران نخواهم زندگانى

پس از گريه چه مست بيدل افتاد * چه مستان بىخود [ و ] لا يعقل افتاد