رستم نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٢

معجزنامهء مولاى متّقيان جناب امير المؤمنين و امام المتّقين على - عليه السّلام -

زوارق را چه كار آخر چنين شد * ميان بحر گويا شهر چين شد ( ؟ )

چه گويم گنج قارون بر زمين شد * چو كشتىها صدف زان ته‌نشين شد ( ؟ )

تك دريا پر از درّ ثمين شد * هزاران حيف از آن گلهاى شاداب

كه از باد مخالف ريخت در آب * دريغ آن تشنه‌كام اصل حباب ( ؟ ) « 1 »

دريغ از آن همه درُهاى ناياب * كه از بحر فنا گشتند سيراب

چه كشتى از جوانان گشت خالى * نشد آگه كسى بر آن حوالى

نكردى كس از ايشان قيل و قالى * پدر زان بىخبر بگذشت سالى

نمانده از پدر عمرش هلالى * جفاى دهر قدّش چون كمان كرد

رخش را به رنگ زعفران كرد * دلش را سرد از ملك جهان كرد

غمش زرد و ضعيف و ناتوان كرد * بهار عمر او رو در خزان كرد

ز شهزاده نشد چون حال ظاهر * در اين معنى خيال خلق قاصر

به هر جانب ز شهر و قريه آخر * فرستادند هرسو نامه وافر

نشد معلوم حال آن مسافر [ b 25 ] * پى تفتيش حالش همچو خورشيد

ز خلق مشرق و مغرب بپرسيد * ز حالش مطلقا واقف نگرديد

چو از هر چاره‌اى بىچاره گرديد * شد از فرزند خود يك‌باره نوميد

دل و دين را به ياد آن پسر باخت * به كار « 2 » غير كار او نپرداخت

لواى غم ز محنت بر دل افراخت * فلك چون يوسفش را دور انداخت

چو يعقوب آن حزين بيت الحزن ساخت * دو چشمش بود همچون رود جيحون

به رخ مىريخت هردم اشك گلگون * ز غم در گوشه‌اى « 3 » مانند مجنون

در آن بيت الحزن بنشست محزون * روان كرد از « 4 » سرشك چشم گلگون

( 1 ) . شايد : وصلِ احباب . ( 2 ) . شايد : كارى . ( 3 ) . گوشه . ( 4 ) . شايد : آن .