رستم نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٢

داستان مسلمان شدن رستم داستان به دست امير المؤمنين - عليه السّلام -

كشيد از غضب برد بالاى سر * كه كوبد به مغز سر شير نر

گرفت از كفش گرز سالار دين * نجنبيد و زد گرز را بر زمين

كه پنهان شد از ضرب دستش به خاك * به وى آفرين خواند يزدان پاك

چه رستم چنان قوّت از شاه ديد * بزد دست و تيغ از ميان بركشيد

خروشيد و جوشيد و گفت اى عرب * رسيده است خورشيدِ عمرت به شب

كنون ضرب شمشير رستم ببين * به فرقت زنم تا رسد پشت زين

دو پاره نمايم تو را چون خيار * كه ماند ز من در جهان يادگار

شه شيردل تازيانه به دست * چنان زد كه تيغش به‌هم برشكست

دل رستم از تيغ صد پاره شد * ز غم همچو افعىّ خون‌خواره شد [ a 14 ]

كمان را برآورد باز و به تير * به سالار دين آن يل شيرگير

بينداخت چندان كه بودش خدنگ * نشد كارگر تير آن تيزچنگ « 1 »

كمان را ز غصّه بينداخت دور * خروشيد از روى كبر و غرور

كه باشى اگر قهرمان زمان * ز چنگال رستم نيابى امان

چه شهبازت اكنون ز بالاى زين * ربايم به زور و زنم بر زمين

ببندم دو دستت به ايران برم * به سوقات نزد دليران برم

از آن گفت سالار تخت نجف * بخنديد از روى شوق و شعف

كه از پهلوانان بود عيب لاف * خصوص اى دلاور به روز مصاف

دگرباره رستم برآمد به جوش * بزد نعره گفت اى شه پشم‌پوش

اگر كوه قافى ز پشت ستور * فرود آرمت من به بازوى زور

بيازيد چنگ و گرفتش كمر * چنان قوّتى كرد آن شير نر 269

اگر كوه بودى بكندى ز جا * نجنبيد از جاى شير خدا [ b 14 ]

فروماند بازوى رستم ز كار * بپيچيد بر خود به مانند مار

چه فوّاره از بينىاش خون روان * چكان گشت شد بازوىاش خون روان ( ! ) « 2 »

امير عرب شير دشمن‌شكار * مكان كرم سرّ پروردگار

بخنديد و گفتا كه اى زابلى * ببين قوّت خويش و زور على

( 1 ) . تيزجنگ . ( 2 ) . شايد يكى از قافيه‌ها « دوان » باشد .