دستور الوزاره ( فارسى ) — الصفحة ١٧٩

باب چهارم

« و بيننا لو رعيتم ذاك معرفة »

حافظ نيز اين مصراع را به صورت ارسال المثل آورده است :

پيمان‌شكن هر آينه گردد شكسته حال « انّ المعارف عند مليك النّهى ذمم » .

*

( 161 ) لقاء الخليل . . . :

ديدار دوست ، درمان و بهبود دوست بيمار است .

* ( 162 ) و كلّ امرىء . . . :

هركسى ، روزى ، نادلبخواه ، سوار بر مركب تابوت ، بر گردن دوست و دشمن خواهد رفت .

* ( 163 ) انّ الحصون . . . :

به راستى كه كوههاست كه حصن محكم محسوب مىشوند نه خاك آباديها و قصبات .

* ( 164 ) الظّفر بالحزم . . . :

پيروزمندى باز بسته به دورانديشى است ، و دورانديشى در به گردش درآوردن رأى و تدبير است و رأى در گرو استوار و محفوظ نگه داشتن رازهاست .

* ( 165 ) :

شرح اين ماجرا ، از گريختن خواجه از پيش بيجير تا سكونتش در خانى و آمدنش پيش دوست فاضل هم مكتبش ، و بالاخره سپردن آن دوست ، بهنگام مرگ ، خواجه را به الب ارسلان ، در مآخذ معتبر ديده نشد .

* ( 166 ) فما ينفع . . . :

آداب و دانش و بزرگى چه سودى دارد ، كه دارندهء چنين بهره‌هايى چون به كمال رسد ، مرگ به سراغش مىآيد .

* ( 167 ) و ما دولة . . . :

بيقين بدان كه دولت آدمى به كوشش و رنج بردن نيست ، و آنچه كمان را مىكشد ، بحقيقت ، رنج جسمانى نيست [ بلكه بخت لازم است ] .

* ( 168 ) و ما الموت الّا . . . :

مرگ چنانست كه يكى از پيش و يكى از پس مىرود ، و آنكه از مرگ مىگريزد [ اگر امروز نشد ] فرداست كه مرگ به او برسد .

* ( 169 ) ابو نصر كندرى :

محمد بن منصور كندرى نيشابورى جرّاحى ، مكنّى به ابو نصر و ملقب به عميد الملك و عميد خراسان ، اولين وزير در حكومت سلجوقيان . وى به سال 412 يا 415 ق . در كندر از قراى نيشابور متولد شد . . . و چون طغرل بيك اولين سلطان دولت سلجوقى به نيشابور درآمد ، ابو نصر به دربار او بعنوان كاتب راه يافت و اندكى بعد نزد سلطان