روضة العقول ( فارسى ) — الصفحة ٧٤٢

فهرست نسخه بدلهاى روضة العقول

ص 462 ، س 14 :

: غمام غموم خويش منقطع گردان . ص 463 ، س 2 :

: به انواع تحدّد و تودّد نمود . ص 463 ، س 20 :

: حظّى زيادتى ليكن ، « نه » از قلم افتاده .

ص 463 ، س 20 :

: و اگرچه بر او راه معدلت ؛ « چه » را نانوشته گذاشته .

ص 464 ، س 7 :

: مسدود باشد و حبك رعب . ص 463 ، س 8 :

: اثنيهء فاتحت ترا استماع كند . ص 464 ، س 15 :

: همّت بر آن مرصوف دارد . ص 465 ، س 14 :

: گفته‌اند كه ؛ « كه » از قلم افتاده . ص 466 ، س 4 :

: خداوند بزرگ شده و درين .

ص 466 ، س 14 :

: درايت بنده را نسبت ذرّه به آفتاب ؛ « را نسبت » از قلم افتاده .

ص 466 ، س 17 :

: رغوه را از صريح جدا كند ؛ « كند » را نانوشته گذاشته است كاتب . ص 466 ، س 18 :

: لباب هر مقالت را ضبط فرمايد ؛ « را » ندارد . ص 467 ، س 4 :

L , P

: و ان خالطتنى . . . در هر دو نسخه چنين است ، آقاى برگ‌نيسى براساس سقط الزند صورت درست را آورده‌اند . ص 467 ، س 7 :

: درن هزو ملطّخ بود ؛ « بود » را از قلم انداخته . ص 467 ، س 17 :

: در تصرّف او باز گذارند ؛ « گذراند » از قلم افتاده . ص 467 ، س 20 :

: ليكن جمله محتاج سياست . ص 468 ، س 12 :

: . . . ذكره و استملأ من اتى . . . ؛

: . . . و استملآ من آتى . . . ص 469 ، س 4 :

: هركرا سر بزرگ است . ص 469 ، س 14 :

: . . . نحوك اسمها . ص 469 ، س 14 :

L , P

نكصنا على . . . ص 469 ، س 15 :

: معانى تلفظ مبارك . ص 469 ، س 17 :

بر خلق نهد تا خويشتن ؛ « نهد » از قلم افتاده . ص 470 ، س 11 :

: بذل آن بر وجه صلاح ؛ « آن » نانوشته مانده . ص 470 ، س 11 :

: بىتوبيخ و تعنيف آن باشد ؛ نسخهء

« تعسّف » آورده كه به گمان من « توبيخ » با « تعنيف » مناسب‌تر مىنمايد .

ص 471 ، س 7 :

: صراحت مرصوف و صباحت معروف . ص 471 ، س 15 :

اقطار آن انتشار يافته . ص 471 ، س 16 :

: اهمال اين چنين واجب است .

ص 472 ، س 6 :

: شنيدم كه روزى . ص 472 ، س 6 :

: به حكم تفرّج تبرّج نمود .

ص 473 ، س 10 :

: اذعان نمايد وجوه وجوب . ص 474 ، س 11 :

: مناغات و مراعات تو مغتر نشود . ص 475 ، س 10 :

: بذا محرض شود . ص 475 ، س 14 :

: از مجاعل عناد . ص 475 ، س 15 :

: به عالم رشاد رسانند . ص 475 ، س 15 :

: رشاد رساند . ص 475 ، س 15 :

: و مارستانى سازى . ص 476 ، س 1 :

كفايت كند تواند كرد . ص 476 ، س 12 :

: مواعظ آنگاه مثمر بودى . ص 477 ،