روضة العقول ( فارسى ) — الصفحة ٣٨

حكايت

نديدى .

شعر

و واد كجوف العير قفر مغرّر * به الذّئب يعوى كالخليع المعيّل

آن غلام روى در آن بيابان نهاد . بعد روزى چند به سواد شهرى رسيد .

جمعى انبوه ديد كه بر شتران او را استقبال نمودند و او را بر پيلى نشاندند [

b

12 ] و در شهر آوردند و به امارت تهنيت كردند .

آن غلام شهرى ديد معمور ، آراسته به اخاير ذخاير موشّح و به بشاير عشاير مرشّح . دل بر تملّك آن بنهاد و بساط عدل مبسوط گردانيد و به عفت و ظلف تمشيت كار را تقديم نمود .

روزى آن غلام خفته بود و خادمى به خدمت او نشسته و مىگريست . چون غلام بيدار شد ، او را گريان ديد ، به انواع تهديد و تشديد از او استكشاف حال فرمود . خادم جواب داد كه : كتمان اسرار از مواجب است و حفظ سرّ فريضه .

غلام گفت :

شعر

لا تظهر السرّ الّا عند ذى كرم * فالسّرّ عند كرام النّاس مكتوم

فالسّرّ عندى فى بيت له غلق * قد ضلّ مفتاحه و الباب مختوم

بعد از آن با وى مواثيق عهد مؤكّد گردانيد و بنيان سوگند مرصوص كرد .

چون اسباب ميثاق ممهّد شد ، خادم گفت : قاعدهء شهر ما آن است كه هر سال از اين بيابان غريبى آورند و او را تمهيد سلطنت و تقرير امارت دهند ، و بعد يك سال او را معزول گردانند و از [ آن سوى دريا گذرانند و بىاسباب معيشت بگذارند ] . او از غايت تعب و تسلّط سغب هلاك شود .

من ترا جوانى لطيف و شخصى ظريف ديدم . دواعى رأفت و بواعث عاطفت مرا گريان كرد ، از آنكه با تو همان تقديم خواهند نمود كه با ديگران .

غلام گفت : در اين اعلام از تو متضمّن منن و متقلّد منّت شدم . تو خاطر فارغ