روضة العقول ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٥
حكايت
تصفّح جرايم .
دادده گفت : در كفايت تو متعجّب بودم تا اين غايت . مگر به سمع تو نرسيده است آنكه فضلا گفته‌اند كه جاهل آن كس باشد كه در حقّ غيرى از او سماجتى صادر شده باشد و او تصوّر كند كه آن كس بر كيادت او اطّلاع نيافته است و بر خبث و مكر او واقف نشده . و اغلب مردم آنند كه كفران نعمت ايشان را صواب نمايد و از حكم : وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ ، فارغ باشند و انعام منعم را متضمّن منن نگردند ، و اكرام مكرم را ملتزم منّت نشوند . خصوصا كسى كه از ارفاق مأيوس بود و به اخفاق مقرون . و آن كس كه چنين بود ، قلايد منن را متقلّد نگردد و تمسّك [
b
133 ] به عروهء خلوص نيّت مستنكر داند . و پوشيده نيست كه رسم انسانيّت و قواعد بشريّت آن است كه هركس كه از غيرى مستشعر شد و هنوز به ايذاى او ابتلا نيافته باشد ، از خوف رمادت عداوت او در ضمير خود ثابت و در خاطر متمكّن گرداند .
شعر
و ألدّ ذى حنق علىّ كأنّما * تغلى عداوة صدره فى مرجل
اكنون كه دادمه به انواع قدح و اصناف قذف از من رنجور شد و داستان ماجراى حال و مبالغت من در تحقيق آثام و غلو نمودن در ارتباك او هرآينه با وى شرح داده باشد و خاطر او مغرس عناد و محطّ اضطهاد من شده ، و ايشان با يكديگر خلوتها ساخته و در ابواب اذلال و اختلال من منصوبه‌ها نهاده و به مظاهرت يكديگر قويدل گشته ، مرا با مصافات ايشان مترصّد بودن عين ضلالت و محض جهالت باشد .
شعر
و إيّاك أن ترضى عدوّا مخافة * فليس مدارات الأعادى تنفع
فإنّك لو داريت عامين حيّة * إذا ستمكنت يوما فلابدّ تلسع
پيروز گفت : آنچه از منبع فطانت و مشرع شهامت تو ترشّح نمود معلوم