خوابگزارى و التحبير في علم التعبير ( فارسى ) — الصفحة ٤٧
باب اندر پديد كردن كه خواب‌گزار بايد كه چه گويد
كودكى ، و نه پيش گبرى يا ترساى ، و نه پيش هيچ دشمن كه خواب بدان بازگردد كه او بگويد .
بل با كسى گوى [ كه ] دانا بود بدين علم . پس اگر بر تو دشخوار گردد قرآن همى خوان تا خداى عزّ و جلّ بدى از تو باز دارد .
باب اندر پديد كردن كه خواب‌گزار بايد كه چه گويد
باب اندر پديد كردن كه خواب‌گزار بايد كه چه گويد
پسر سيرين چون او را مسأله‌اى پرسيدندى گفتى هرچ خداى خواهد بباشد و هرچ او نخواهد نبود . گوائى دهم كه خداى بر همه‌چيزى قادرست و دانش او گرد همه چيزى درآمده است . [
a
26 ]
گفت طفيل برادر عايشه از مادر به خواب چنان ديد كه ميان مردمان جهود فراز رسيده بودى و ايشان را گفتى شما مردمانى بوديت اگر نگفتيديت كه عزير پسر خداى است . ايشان او را گفتند كه شما نيز مردمان نيك بوديتيان اگر نه آن بودى . گويند كه خداى و محمّد حق‌ّاند . پس او كسى را بگفت . پيغمبر را باز گفتند . پيغمبر عليه السّلام ميان مردم برپاى خاست و خطبه‌اى ياد كرد و گفت اى مردمان طفيل خوابى ديد و كسى را بگفت و شما سخن همىگوييد و من شرم همىدارم كه شما را گويم كه نبايد گفت كه خداى حقّ است و محمّد حقّ كه جهود نيز هم‌چنين گفت بگوى خداى حقّ است ، مگوى محمّد حقّ است .
پسر سيرين گفت بسيار خواب بود كه مردم بيند كه تفسيرش ديدنش بود . گفت من اندر خواب ديدم كه دو كودك عجمى از پس عربى همىتاختى . چون او را دريافتندى بكشتندى . پس چون روزى ببود من تفسيرش باز كردم . آن كودك اعرابى را ديدم و آن عجمى را و خروسى . و من اندرين انديشه‌تان دو كودك تازى ديدم كه از پس خروس همىدويدند « 1 » و خروس را بگرفتند و بكشتند .
و محمّد بن عبد اللّه گفت من دوست دارم آنك پسر سيرين گويد به آخر حديث
( 1 ) - اصل : دويدن ( ؟ )