خوابگزارى و التحبير في علم التعبير ( فارسى ) — الصفحة ٣٣
[ باب بيست و هفتم ]
و بايد كه معبّر عالم باشد به حساب جمل كه آن را اندرين باب منفعت بسيار است ، و بعضى ازان بعد از اين ياد كرده شود .
و بايد كه چون كسى ديده باشد « 1 » كه سبب خرمى و نشاط و بشارت باشد بيننده را پيش از تعبير بشارت دهد .
و اگر خواب سبب قبض و اندوه باشد بيننده را نترساند و نگويد كه اين خواب ندانست ، و تعبير آن به صريح نكند ، [ 63 الف ] و به طريق كنايت وى را اعلام گرداند ، و به صدقه و استغفار فرمايد .
و اگر معنى خوابى بر وى پوشيده باشد و نداند بگويد كه نمىدانم و ازان شرم ندارد .
و نسبت خواب به باطل و اضغاث احلام نكند ، چنان كه معبران عزيز مصر كردند .
اى بسا عالم كه بر انبيا و اوليا پوشيده بوده است .
و ابن سيرين كه اندرين علم امام بوده است از وى نقل كرده‌اند كه مقدار چهل خواب يكى را تعبير كرد .
( 1 ) - از « چون » تا اينجا دوباره‌نويسى شده است و صحت عبارت مورد شك تواند بود .