خوابگزارى و التحبير في علم التعبير ( فارسى ) — الصفحة ٣٢

[ باب بيست و هفتم ]

. . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . .

باشد كه آن سبب فضيحت كسى باشد آن را با بيننده نگويد و فاش نكند ، و به خفيه با آن شخص بگويد و وى را توبه فرمايد .

و بايد كه تعبير خواب را چنان بگويد كه به فهم بيننده برسد .

و چون خواب را تعبير خواهد كردن پناه به حق برد و ازو يارى خواهد .

و خواب را بعد از انديشه جواب دهد و تعجيل نكند .

و در وقت برآمدن آفتاب و فروشدن و در وقت استوا تعبير نكند كه وقت تغيّر روز است و استقامتى ندارد .

و اگر كسى از وى خوابى به امتحان پرسد آن را چنانك آن لفظ اقتضا كند تعبير كند و فرو نگذارد - كه اگر آن تعبير خير باشد به معبّر بازگردد ، و اگر شرّ باشد بدان شخص بازگردد .