دستور الأعقاب ( فارسى ) — الصفحة ٩٤

[ برادرى ناپاك از اين ظالم بىباك در لرستان . . . ]

آمدندى ، بىپا و سرانى كه بر خود فراهم آورد ، بگفتى كه كلاه از سر سران ايران و سروران جهان به صحن سراى بينداختند . به يك بار دويست مرد از شيخ و شاب به قبيح‌وضعى و نالايق‌طرزى كلاه جويان و اين شعر حكيم خاقانى گويان :

ميل در چشم امل كش تا ببينى در جهان * كز جهان تاريك‌تر زندان سرائى برنخاست

كفى بك داء ان ترى الموت شافيا * و حسب المنايا ان يكنّ امانيا

اذا كنت ترضى ان تعيش بذلة * فلا تستعدنّ الحسام اليمانيا « 1 »

از ذمايم اخلاق آنكه در هيچ محل مجال سخن به احدى ندادى . مخاطب و مخاطب خود بودى . مقام كلام كرامت نظام امير المومنين على عليه السلام را كه من كثر كلامه قلّ عقله ، محسوس صدق خبر خير البشر را كه : انّ ابغضكم و ابعد كم منى يوم القيامه اسؤكم اخلاقا ، [ الثرثارون المتشد قون المتفيقهون « 2 » ] مشهود ، به هر چه از انبيا گفتند صدقّنا و آمنّا ، در كينه و حقد به مرتبتى است كه هركه در زمان فقر و ابتذالش ردّ سؤال يا مضايقت از مال يا قصور در اعتنا يا فتور در تكريم نموده بود ، آن چنان كه عادت ناجوان مردان است مركوز خاطر غير كريمش بود چنان كه من گفته‌ام :

( 1 ) . اين ابيات از متنبّى است و طبق ضبط ديوان تصحيح شده است . ( 2 ) . اين عبارت در ح نيست .