دستور الأعقاب ( فارسى ) — الصفحة ١١٣

[ به عذر ايذاى مسلمانان و تصرف اموال و املاك ايشان . . . ]

أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ « 1 » خواندى ، بر كمال قصور كفايتش همين قدر كافى است كه مردمى كه در هيچ بازار به هيچ شمار محسوب نبودند مالكيت ضياع و عقار و حصول درهم و دينار را تصوّر نمىكردند . از مال و منال جز بوريا و سفال ندانستند و نداشتند . همه مالك مزارع و مراتع و صاحب دهاقين و بساتين .

آنان كه چراغشان ستاره * دل تفته به تفتشان نظاره

اكنون به قمطرهاى بلور * افراخته شمع‌هاى كافور

مناصب جليل و امورات معظمه را كافل و كفيل به رعايت او گرديده‌اند كه : و لكلّ قرن قرين . زوال جاه و جانش را خواهان استيصال و اضمحلالش را دعا خوانند : خذ من الرّضفة ما عليها .

نامردمى چند كه لايق بر حفظ مرتع و مزرعى نبودند به اظهار قدرت و اشعار مكرمت به حفظ و حراست يك مملكت بدارد . درين خلال ساعى سعايت كند يا نمّامى نميمت ، فورا بترسد و بپذيرد و جانبش را بگذارد . اهانت و اخلال آغاز و مسكين مهمل بماند و ملك معطّل و منال مختل ، خلق درهم و برهم با همه احسان و اكرام مورد عداوت و خصومت گردد :

زمان قد تفرّغ للفضول * يسوّد كلّ ذى حمق جهول

فانّ احببتم فيه ارتفاعا * فكونوا غافلين بلا عقول

* * *

( 1 ) . سورهء احزاب آيهء 6